Portal Mrooczlandia



[ Tarot : ] [ Obrazkowy podręcznik Tarota ]

Klasa I: §2: Karty Atutowe, innaczej mówiąc - Arkana Większe

1. "Mag, Magik lub kuglarz", rzucający kośćmi do gry i szarlatan, jednym słowem pospolity oszust. Jest to "rozpowszechniona" interpretacja i jest zgodna z prawdziwym symbolicznym znaczeniem mówiącym iż używanie kart Tarota w przepowiadaniu przyszłości ma w sobie mistyczną konstrukcję zgodnie z tajemną nauką symbolizmu. Powinienem dodać iż wielu niezależnych badaczy tematu, podążając za swym własnym światłem, stworzyło osobiste ciągi znaczeń odnośnie Kart Atutowych, a ich światła są czasami sugestywne, lecz nie są one prawdziwymi światłami. Dla przykładu Éliphas Lévi rzekł iż Mag oznacza ową jedność która jest matką liczb; inni mówią iż jest to Boska Jedność, a jeden z ostatnich francuskich komentatorów stwierdza iż w ogólnym sensie jest to wola.

2. "Najwyższa Kapłanka, Kobieta Papież", lub Papieżyca; dawni komentatorzy starali się określać tą kartę Matkę, lub Żoną Papieża, co jest sprzeczne z symbolizmem. Czasami trzyma ona, aby ukazać, Boskie Prawo i Gnozę, w którym to przypadku Kapłanka odpowiada idei Szekini. Jest ona Tajemną Tradycją i wyższym znaczeniem ustanowionych Tajemnic.

3. "Cesarzowa", która czasami jest przedstawiana z pełną twarzą, podczas gdy jej odpowiednik, Cesarz, ukazywany jest z profilu. Ponieważ były tutaj pewne skłonności do przypisywania symbolicznego znaczenia temu rozróżnieniu, to wydaje się być pożądane aby rzec iż nie niesie to z sobą żadnego wewnętrznego znaczenia. Cesarzowa jest powiązana z ideą powszechnej płodności i w ogólnym sensie z aktywnością.

4. "Cesarz", poprzez przypisanie małżonek poprzedniej karty Tarota. Jest on czasami przedstawiany jako noszący, w dodatku do swych osobistych insygniów, gwiazd lub wstążek pewnego orderu kawalerii. Wspominam o tym aby ukazać że karty Tarota są mieszaniną starych i nowych symboli. Ci którzy domagają się na to dowodów, mogą zająć się, jeśli mogą, następną kartą Tarota. Nie można wyciągnąć żadnego sensownego argumentu na starożytność szczególnego wystroju tej karty z faktu iż zawiera ona stare motywy; lecz tutaj nie ma także niczego co może opierać się na sporadycznych nowościach, wynalazek który może oznaczać jedynie bezmyślną rękę wydawcy lub współczesnego rysownika.

5. "Najwyższy Kapłan lub Hierofant", zwany także Ojcem Duchowym a bardziej powszechnie i oczywiście Papieżem. Wydaje się iż nawet był nazywany Opatem a wtedy, zgodnie z tym, Najwyższa Kapłanka, była Opatową lub Matką Przełożoną. Obydwie nazwy są umowne. Insygnia postaci są papieskie i w takim przypadku Najwyższa Kapłanka jest i może być jedynie Kościołem, z którym Papież i kapłani są zaślubieni poprzez duchowe ceremonie podporządkowania. Sądzę, jednakże, iż w tej prostej postaci karta ta nie przedstawia Pontyfikatu Rzymskiego.

6. "Kochankowie lub Małżeństwo". Ten symbol uległ wielu zmianom, jak można się było tego spodziewać w tym przypadku. W XVIII wiecznej postaci, poprzez którą stał się pierw znany światu badań archeologicznych, w rzeczywistości jest kartą życia małżeńskiego, ukazując ojca i matkę, z ich dzieckiem umieszczonym pomiędzy nimi, oraz pogańskiego Kupidyna ponad nimi, w trakcie lotu jego strzał, co jest, oczywiście, błędnym symbolem. Kupidyn jest miłością raczej rozpoczynającą się aniżeli miłością w swej pełni, chroniącą swe owoce. O karcie mówi się iż była zatytułowana "Simulacyum fidei", symbol wierności małżeńskiej, dla której tęcza jako znak przymierza byłby bardziej odpowiednim, towarzyszącym temu znakiem. Postacie w karcie są uznawane za oznaczające Prawdę, Honor i Miłość, lecz przypuszczam iż jest to, by tak rzec, moralizujące objaśnienie komentatora. Karta owa także inne i bardziej zawiłe cechy.

7."Rydwan". Karta owa jest przedstawiana w pewnych obszernych kodeksach jako rydwan ciągnięty przez dwa sfinksy i wystrój ów jest w zgodzie z symbolizmem karty, lecz nie można zakładać iż jest to pierwotna postać karty; zostały wymyślone wzmiany aby wzmocnić określone hipotezy historyczne. W XVIII wieku białe konie były zaprzęgnięte do rydwanu. Odnośnie jej normalnej nazwy, mniejsze stoją przed większymi; jest to w rzeczywistości Król w swym tryumfie, oznaczając, jednakże, zwycięstwo które tworzy królewskość jako swą naturalną konsekwencję a nie nabyte lub przekazane królestwo czwartej karty. M. Court de Gebelin mówi iż jest to Tryumfujący Ozyrys, Zwycięskie Słońce w czasie wiosennym pokonujący przeszkody Zimy. Wiemy obecnie że Ozyrys powstając z zmarłych nie jest przedstawiany przez tak wyraźny symbolizm. Inne zwierzęta aniżeli konie także były używane do ciągnięcia "currus triumphalis", jak, dla przykładu, lwy lub leopardy.

8. "Męstwo". Jest to jedna z głównych cnót, o której powiem później. Kobieca postać jest zazwczaj ukazywana jako zamykająca paszczę lwa. W wcześniej postaci która została wydrukowana przez Court de Gebelin, kobieta wyraźnie otwiera lwu paszczę. Pierwsza zmiana jest lepsza symbolicznie, lecz zarazem jest to przykład siły w jej zwyczajnym rozumieniu i przekazuje ideę mistrzostwa. Mówi się iż postać owej karty przedstawia siłę organiczną, moralną siłę i zasadę wszystkich sił.

9. "Eremita", jak jest określany w mowie potocznej, jest następną kartą w naszej liście; jest on także Kapucynem i w bardziej filozoficznym języku Mędrcem. Mówi się iż poszukuje on Prawdy która jest umieszczona daleko od niego na liście i sprawiedliwości którą on wyprzedza na drodze. Lecz jest to karta osiągnięć, co też ujrzymy później, aniżeli karta poszukiwań. Mówi się także iż jego latarnia zawiera Światło Nauki Okultyzmu oraz iż jego laska jest Magiczną Różdżką. Owe interpretacje są porównywalne w każdym aspekcie do narzędzi służących do wróżenia i przepowiadania przyszłości z którymi będzie miał do czynienia w swej kolejności. Diabolizm obu jest taki iż są one prawdą na swój własny sposób, lecz tak iż pomijają one wszystkie wielkie rzeczy do których Arkana Wielkie powinny być przypisywane. Jest to niczym człowiek który wie w swym sercu iż wszystkie drogi wiodą ku górze a także iż Bóg jest na szczycie wszystkiego, powinien wybrać drogę zatracenia lub drogę głupstwa jako ścieżkę swego własnego osiągnięcia. Éliphas Lévi przypisywał ową kartę Roztropności, lecz czyniąc to był kierowany chęcią zapełnienia luki która innaczej powstałaby w symbolizmie kart Tarota. Cztery główne cnoty kanoniczne w ideologicznym ciągu niczym Karty Atutowe, lecz nie mogą być one postrzegane tylko w owym pierwszym znaczeniu które istnieje w celu używania i pocieszenia tego kto w owych dniach groszowego dziennikarstwa jest zwany człowiekiem ulicy. W ich prawidłowym zrozumieniu są one zbieżne z doskonałymi radami kiedy owe zostały ponownie wyrażone i brzmią one następująco:

(a) Nadzmysłowa sprawiedliwość, przeciwrównowaga szali na wadze, kiedy są one przeciążone tak że opada po stronie Boga. Odpowiadająca porada jest do użycia załadowanym kubkiem z kostką kiedy grasz o wysoką stawkę z "Diabolicznym". Aksjomatem jest "Aut Deus, aut nihil".

(b) Boska Ekstaza, jako przeciwwaga czegoś zwanego Umiarkowaniem, symbolem czego jest, jak wierzę, wygaszenie świateł tawerny. Odpowiednią radą jest picie tylko nowego wina w Królestwie Ojca, ponieważ Bóg jest wszystkim w wszystkim. Akcjomatem jest więc iż człowiek stając się rozumnym musi stać się odurzony Bogiem; wskazanym przypadkiem tego jest Spinoza.

(c) Stan Królewskiego Męstwa, które jest stanem Wieży z Kości Słoniowej i Domem z Złota, lecz jest to Bog a nie człowiek który stał się "Turris fortitudinis a facie inimici" i z owego Domu obcy został wyrzucony. Odpowiadającą temu radą jest to iż człowiek nie może oszczędzać się nawet w obliczu śmierci, lecz musi być pewnym iż jego ofiara będzie - pod każdym względem - najlepszą co zapewni mu jego koniec. Aksjomatem jest tutaj to iż siła która jest podniesiona do takiego stopnia iż człowiek ośmiela się uczynić to co go zgubi ujrzy jak Bóg jest odnajdywany i jak do takiego schronienia - ośmiela się i uczyć.

(d) Roztropność jest ekonomią która podąża po lini najmniejszego oporu, tak iż dusza może powrócić tam skąd przyszła. Jest to doktryna boskiego skąpstwa i oszczędzania energi, z powodu stresu, przerażenia i okazywania zuchwalstwa tego życia. Odpowiednią radą jest to iż prawdziwa roztropność jest skupiona wobec jednej potrzebnej rzeczy i aksjomatem jest: nie marnuj, nie pragnij.

Wniosek całej sprawy jest handlową propozycją opartą o prawo wymiany: Nie możesz pomóc uzyskać tego co szukasz z uwagi na rzeczy które są Boskie: jest to prawo popytu i podaży. Wspomniałem owe kilka spraw w tym przypadku z dwóch prostych powodów:
(a) ponieważ w stosunku do bezstronności umysłu wydaje się czasem bardziej trudne określić czy jest to występek lub wulgarność pustoszy obecny świat bardziej żałośnie;
(b) ponieważ w celu usunięcia niedoskonałości dawnych wzmianek jest to bardzo potrzebne, przy okazji, do pustych określeń i zwrotów w ich przyjętym znaczeniu, tak aby mogły one otrzymać nowe i bardziej trafne znaczenie.

10. "Koło Fortuny". Jest tutaj pewien nurt "Podręcznika Kartomancji" który zyskał znaczny rozgłos w Anglii i wśród wielkich rozsiewaczy zdumiewających plotek na próżno był wplatany w kilka poważnych tematów. W swej ostatnim i największym wydaniu jest on poruszony w jednej z części Tarota; która - jeśli właściwie rozumiem autora - traktuje to od początku do końca jako Koło Fortuny, to wyrażenie jest rozumiane przez mój własny umysł. Nie mam zastrzeżeń do takiego włącznego lecz zwykłego opisu; zawiera on w wszystkim światy i dziwię iż nie został przyjęty uprzednio pod bardziej stosowną nazwą z strony powszechnych przepowiadaczy przyszłości. Jest to także nazwa jednej z Kart Atutowych - będącej w istocie tematem naszego zainteresowania w danej chwili, jako moja zakładka podtytułu. W współczesnych latach wycierpiała ona wiele fantastycznych ukazań i jedną hipotetyczną rekonstrukcję która jest sugestywna w swym symbolizmie. Koło posiada siedem szprych; w XVIII wieku wstępujące i zstępujące zwierzęta były naprawdę nijakiego rodzaju, jedno z nich posiadało ludzką głowę. Na szczycie był inny potwór z ciałem nieokreślonego stwora, z skrzydłami po bokach i koroną na głowie. Niesie w swych szponach dwie różdżki. Są one zastąpione w rekonstrukcjach przez Hermanubis wznoszącego się ku górze koła, Sfinksa kładącego się na górze i Tyfona po opadającej stronie. Jest tutaj jeszcze inny przypadek wynalazku na poparcie hipotezy; lecz jeśli późniejszy dodatek zostanie odrzucony to zgrupowanie symboli jest symbolicznie poprawne i może zostać przyjęte jako takie.

11. "Sprawiedliwość". To że Tarot, pomimo swej całej starożytności, nie jest z niepamiętnych czasów, jest ukazywany przez tę kartę, która powinna być ukazywana w bardziej prawdawny sposób. Ci, niemniej jednak, którzy mają dary rozeznania w sprawach tego rodzaju nie będą potrzebowali tego by mówić im iż wiek nie jest istotną sprawą w tym rozważaniu; Rytuał Zamykania Loży w Trzecim Stopniu Sztuki Masonerii może należeć do schyłku XVIII wieku, lecz fakt ów nic nie znaczy; jest to nadal podsumowanie wszystkich ustanowionych i oficjalnych Tajemnic. Kobieca postać osiemnastej karty jest uznawana za Astrae, która utożsamia tą są cnotę i jest przedstawiana poprzez te same symbole. Pomimo tej bogini i pomimo Kupidyna parweniusza, Tarot nie jest przesiąknięty rzymską lub też grecką mitologią. To ukazanie sprawiedliwości jest uważane za będące jedną z czterech głównych cnót zawartych w obrębie Arkan Wielkich; lecz, ponieważ tak się stało, czwarty symbol jest brakujący i stało się konieczne dla komentatorów aby odkryć go za wszelką cenę. Zrobili to co jest możliwe do uczynienia a jednakże prawa poszukiwań nigdy nie zdołały wydobyć brakującej Persefony pod postacią Roztropności. Court de Gebelin próbował rozwiązać ów problem poprzez narzucenie tego siłą i wierzył iż wyciągnął to czego pragnął z symbolu Wisielca - gdzie sam pobłądził. Tarot posiada, więc, swą Sprawiedliwość, swe Umiarkowanie a także swe Męstwo, lecz - wskutek dziwnego przeoczenia - nie ukazuje nam żadnego rodzaju Roztropności, mimo iż można przypuszczać iż, pod pewnymi względami, osamotnienie Eremity, podążanie samotną ścieżką za światłem swej własnej lampy, daje, tym którzy otrzymali to, pewną cenną poradę wskutek "roztropności".

12. "Wisielec". Ten symbol jest uważany za przedstawiający Roztropność i Éliphas Lévi mówi w swym najbardziej powierzchownym i przekonującym sposobie, iż jest to uczeń związany przez swe zajęcia. Postać człowieka jest zawieszona głową w dół z szubiennicy, do której jest przywiązany liną wokoło jednej z swych kostek. Ramiona są związane razem na jego plecach, a jedna noga jest skrzyżowana z drugą. Zgodnie z inną i w rzeczy samej samej panującą interpretacją, oznacza on poświęcenie, lecz wszystkie obecne znaczenia przypisywane do tej karty są intuicją kartomantów, prócz wszelakich prawdziwych wartości po stronie symbolicznej owej karty. Przepowiadacze przyszłości z XVIII wieku pomiędzy którymi krążył Tarot, ukazują pół zniewieściałego młodzieńca w kurtce, stojącego wyprostowany na jednej nodze i luźno przymocowanego do krótkiego słupka wbitego do ziemi.

13. "Śmierć". Sposób przedstawiania tej karty jest niemalże niezmienny i obejmuje mieszczańską lub burżuazyjną formę symbolizmu. Tło jest pełne życia i wśród zwykłych rodzajów roślin są żywe ramiona oraz głowy wystające z ziemi. Jedna z głów jest ukoronowana a szkielet z wielką kosą jest w trakcie ścinania jej. Wyraźnym i niezaprzeczalnym znaczeniem tej karty Tarota jest Śmierć, lecz jej odmianami przypisywanymi do tego symbolu są zmiana oraz przemiana. Inne głowy zostały z swych poprzednio zajmowanych miejsc, lecz jest to, w tym szczególnym i obecnym znaczeniu, bardziej szczególnie karta śmierci Królów. W egzotycznym sensie powiada się iż oznacza to wzniesienie się ducha ku boskim wyżynom, tworzenie i zniszczenie, ciągły ruch i tak dalej.

14. "Powściągliwość". Uskrzydlona postać kobiety - która w przeciwieństwie do całej doktryny dotyczącej hierarchii aniołów, jest zazwyczaj przypisywana do tego rodzaju usłużnych duchów - nalewa płyn z jednego dzbana do innego. W swym ostatnim dziele o Tarocie, Dr. Papus porzuca tradycyjny wygląd tej karty i ukazuje kobietę noszącą egipską fryzurę. Pierwsza rzecz która wydaje się być jasno wynikająca z wyglądu danej karty Tarota jest to że całym symbol nie ma szczególnych powiązań z Powściągliwością i fakt iż jej przeznaczenie było zawsze uzyskiwane z karty oferującej bardzo wyraźny przykład znaczenia stojącego za znaczeniem, które jest tytułem głównie z uwagi na poszanowanie Tarota jako całości.

15. "Diabeł". W osiemnastym wieku ta karta wydawała się być raczej symbolem czysto zwierzęcej nieprzyzwoitości. Poza fantastycznym nakryciem głowy, główna postać jest zupełnie naga; posiada ona skrzydła nietoperza, a ręce i stopy są przedstawiane przez szpony ptaka. W prawej ręce posiada berło zakończone znakiem który jest uznawany za przedstawiający ogień. Postać jako całość nie jest szczególnie diabelska; nie posiada ogona a komentatorzy którzy mówią nam że szpony owej postaci pojawiają się losowo. Nie ma lepszego podłoża do odmiennej sugestii niż ta iż są one szponami orła. Dwa małe demony, przypuszczalnie męski i żeński są postawione na ołtarzu, do którego jest przywiązana, przez powróz zwisający z swego karku, owa postać Diabła. Posiadają one ogony, lecz nie są uskrzydlone. Ponieważ od 1856 roku wpływ Éliphas Lévi i jego doktryny okultyzmu zmieniły wygląd tej karty Tarota i teraz wygląda ona na postać podobną do Bafometa z głową kozła oraz wielką pochodnią pomiędzy rogami; siedzi ona zamiast stać wyprostowana, a w miejscu organów płciowych jest kadyceusz Hermesa. W "Le Tarot Divinatoire" autorstwa Papusa małe demony są zastąpione przez nagie istoty ludzkie, męską i kobiecą które są wzajemnie powiązane z sobą. Można pogratulować autorowi tak ulepszonego symbolizmu.

16. "Wieża uderzana przez Piorun". Jej alternatywne nazwy to: Zamek Plutosa, Dom Boży i Wieża Babel. W ostatnim przypadku, postaci spadająca z owej wieży jest uważane za będące Nimrodem i jego pomocnikiem. Jest to z pewnością karta zamieszania i wystrój odpowiada, obszernie mówiąc, wszelakim zamierzeniom poza "Maison Dieu", dopóki nie zrozumiemy iż Dom Boga został opuszczony i kotara świątyni opadła. Jest to małe zaskoczenie iż owa karta Tarota nie została dotąd przypisana zniszczeniu Świątyni Salomona, podczas gdy piorun powinien symbolizować ogień i miecz z którymi ów budynek odwiedził Król Chaldejczyków.

17. "Gwiazda", Psia Gwiazda lub Syriusz, zwany także fantastycznie Gwiazdą Magów. Wokoło niej jest zgrupowanych siedem pomniejszych ciał niebieskich a pod nią jest naga postać kobieca, z jej lewą stopą na wodzie. Jest ona w trakcie nalewania płynów z dwóch naczyń. Ptak siedzi na drzewie obok niej; z tego wyłonił się w pewnych późniejszych zestawach kart Tarot motyw motyla na róży. Tak samo też Gwiazda była zwana Nadzieją. Jest to jedna z tych kart, odnośnie których Court de Gebelin rzekł iż są całkowicie Egipskie - by tak rzec, w jego własnej zadumie.

18. "Księżyc". Pewne osiemnastowieczne zestawy kart Tarota ukazują to ciało niebieskie w fazie zanikającego; w upodlonym wydaniu kart Tarota z Etteilla, jest to księżyc w nocy w swej pełni, widniejący na niebie z gwiazdami; w kartach z współczesnych lat księżyc jest widniejący jako wzrastający. W niemalże wszystkich sposobach ukazywania, Księżyc lśni jasno i rodzi wilgoć użyźniającej rosy w wielkich kroplach. Poniżej są dwie wieże, pomiędzy którymi wiedzie ścieżka aż po skraj horyzontu. Dwa psy, lub też odmiennie wilk i pies ujadające do księżyca a w tle jest woda w której rak kroczy ku ziemi.

19. "Słońce". To ciało niebieskie wyróżnia się w starszych zestawach kart Tarota poprzez główne promienie które pofalowane i wyraźnie odmienne oraz poprzez drugie odmienne promienie. Wygląda na to iż rzuca swój wpływ na ziemię nie tylko poprzez światło i ciepło, lecz - niczym księżyc - poprzez krople rosy. Court de Gebelin określił owe łzy złota i pereł, tak jak on utożsamił księżycową rosę z łzami Izydy. Poniżej psiej gwiazdy jest mur sugerujący zamknięcie - jakby była to ściana ogrodu - gdzie jest dwoje dzieci, nagich lub lekko odzianych, stojących twarzą do wody i bawiących się lub biegnących ręka w rękę. Éliphas Lévi stwierdził iż jest to czasami zastępowane poprzez prządki ujawniające przeznaczenia, lub innaczej poprzez o wiele lepszy symbol - nagie dziecko umieszczone na białym koniu i ukazujące czerwony sztandar.

20. "Sąd Ostateczny". Wspomniałem już o tym symbolu, wygląd którego jest istotnie niezmienny, nawet w zestawie kart Tarota Etteilla. Pewien anioł głosi swą trąbą "per sepulchra regionum" i zmarli powstają. To iż Etteilla pominął anioła niewiele oznacza, lub też to iż dr. Papus zastąpił anioła śmieszną postacią, co jest, niemniej jednak, w zgodzie z ogólnym motywem tego zestawu kart Tarota który towarzyszy jego ostatniemu dziełu. Przed odrzuceniem przejrzystego wyjaśnienia symbolizmu który jest dostarczany poprzez nazwę karty i obraz który ona okazuje oku, powinniśmy czuć się bardzo pewnie naszego stanowiska. Z pozoru, co najmniej, jest to i może to być tylko wskrzeszenie owej trójcy - ojca, matki i dziecka - którą już spotkaliśmy w przypadku ósmej karty. M. Bourgeat ryzykuje stwierdzenie iż ezoterycznie jest to symbol rozwoju - który nie posiada żadnego znaku. Inni mówią iż oznacza to odnowę, która jest wystarczająco wyraźna; to iż jest to trójca ludzkiego życia; to iż jest to "siła twórcza ziemi... i życie wieczne." Court de Gebelin wysuwa swą niemożliwą interpretację, jak zwykle i wskazuje iż jeśli usuniemy kamienie nagrobne to karta owa może być przyjęta jako symbol tworzenia.

21 - która, niemniej jednak, w większości układów jest cyfrą karty oznaczającej nic - "Głupiec, Towarzysz lub Nierozsądny Człowiek". Court de Gebelin umieszcza tą kartę Tarota na czele całej serii kart Tarota jako zero lub ujemne która jest założona z góry przez numerację kart Tarota i to jako prostsze jest także jak lepszy układ. Została ona porzucona ponieważ w późniejszych czasach kartom przypisano litery alfabetu hebrajskiego i były tam wyraźne pewne trudności z umieszczeniem symbolu zera w ciągu w zgodzie z wszystkimi literami które oznaczają cyfry. W obecnym odniesieniu karty do litery Shin, która odpowiada liczbie 200, trudności lub nieporozumienia pozostają. Prawdą jest iż prawdziwe przyporządkowanie kart nigdy nie było okazane. Głupiec niesie sakiewkę; spogląda przez swe ramię i nie wie iż jest na skraju przepaści; lecz pies lub inne zwierzę - niektórzy nazywają je tygrysem - atakuje go od tyłu i jest popędzany nieświadomie do swej zguby. Etteilla przytoczył uzasadnioną odmianę tej karty - jako ogólnie zrozumiałą - w postaci ubranego błazna, z czapką z dzwonkami i różnobarwnym strojem. Inne opisy mówią iż sakiewka zawiera głupstwa i podłości swego nosiciela, co wydaje się być mieszczańskie i samowolne.

22. "Świat, Wszechświat lub Czas". Cztery żywe stworzenia z Apokalipsy i wizji Ezechiela, przypisywane ewangalistom w symbolizmie chrześcijańskim, są zgromadzone wokoło eliptycznego wianka, jakby był to łańcuch kwiatów mający symbolizować wszystkie świadome istoty; wewnątrz tego wianka jest postać kobieta, której wiatr owinął na lędźwiach lekką szarfą, i to jest cała jej szata. Jest ona w trakcie tańczenia i posiada różdżkę w obu rękach. Jest to wymowny obraz wiru świadomego życia, radości osiągniętej w ciele, zatrucia duszy rajem ziemskim, lecz nadal pilnowanym przez Boskich Strażników, jakby przez moce i łaski Świętego Imienia, Tetragammatonu, JVHV - owych czterech niewysławialnych liter które czasami są przypisywane mistycznej bestii. Éliphas Lévi nazywa wianek koroną i donosi iż postać przedstawia Prawdę. Dr. Papus łączy to z Absolutem i realizacją Wielkiego Dzieła; dla jeszcze innych jest to symbol ludzkości i wieczna nagroda za życie które zostało dobrze spożytkowane. Powinniśmy zauważyć że w czterech stronach świata wianka są cztery kwiaty wyraźnie zaznaczone. Zgodnie z P. Christian, wianek powinien być stworzony z róży i jest to rodzaj łańcucha o którym Éliphas Lévi mówi iż jest o wiele łatwiejszy do przerwania niż łańcuch z żelaza. Być może poprzez antytezy, lecz z tego samego też powodu, żelazna korona Piotra może być bardziej jasna na czele niezawisłego Papieża niż korona z złota na czele królów.


Poprzednia | Następna


Powrót do działu Tarot - Obrazkowy podręcznik Tarota





ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net


Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©