Portal Mrooczlandia



[ Tarot : ] [ Obrazkowy podręcznik Tarota ]

Bibliografia: zwięzła bibliografia głównych dzieł dotyczących Tarota i jego powiązań

Pomimo tych skromnych starań, ta monografia jest, tak bardzo jak jestem tego świadom, pierwszą próbą napisania w języku angielskim pełnego synoptycznego doniesienia o Tarocie, z ugruntowaniem jego archeologicznej pozycji, jego dostępnego rozwoju symbolicznego i - jako sprawa zdumiewająca w okultyzmie - z jego znaczeniem wróżebnym i sposobami działania wystarczająco ukazanymi, mym pragnieniem jest, z literackiego punktu widzenia, wyliczyć te podręczniki na dany temat i najbardziej ważne dodatkowo związane odniesienia do nich, które wziąłem pod uwagę. Bibliograficzne dane które są zamieszczone poniżej nie roszczą sobie kompletności, ponieważ przytoczyłem tylko to co sam w owych źródłach dostrzegłem; lecz mogę zrozumieć iż większość mych czytelników będzie zaskoczonych rozległością owej literatury - jeśli mogę to tak określić - która powstała w przeciągu ostatnich 120 lat. Ci którzy pragną dalej prowadzić swe poszukiwania znajdą tu obszerne materiały, mimo iż nie jest to oczywiście to czego ja w szczególności poszukiwałem, ponieważ wydaje mi się iż wystarczająco wiele napisaliśmy już tutaj o kartach Tarota w poprzednich rozdziałach. Sama bibliografia jest przedstawieniem tego w podobny sposób. Powinienem dodać iż jest tutaj rozległy zbiór kart i dzieł o kartach używanych do gry w British Museum, lecz nie miałem okazji aby sprawdzić go w jakimkolwiek stopniu w celach możliwości umieszczenia na poniższej liście.

  1. "Monde Primitf, analysé et comparé avec le Monde Moderne". Par M. Court de Gebelin. Vol. 8, 40, Paryż, 1781 rok.
    Artykuły o "Jeu des Tarots" można odnaleść na stronach od 365 do 410. Ryciny na końcu ukazują Karty Atutowe i Asy każdej talii. Są one cenne, jako ukazujące karty u schyłku osiemnastego wieku. Prawdopodobnie są one w obiegu na Południu Francji, ponieważ książka mówi iż w owym okresie czasu karty Tarota były praktycznie nieznane w Paryżu. Miałem do czynienia z twierdzeniami dokumentów w obrębie owej książki. Ich spekulacje były wystarczająco znośne z powodu ich zagmatwanych czasów; lecz to iż są one tolerowane i w rzeczy samej przyjmowane bez zastrzeżeń, przez francuskich pisarzy okultystycznych jest najbardziej przekonującym świadectwem iż ktoś potrzebuje nowszych kwalifikacji aby móc zajmować się dowolnym zagadnieniem z zakresu badań historycznych.
  2. Dzieła Etteilla. "Les Septs Nuances de I'œuvre philosophique Hermitique; Manière de se récréer avec le Jeu de Cartes, nommeés Tarots; Fragments sur les Hautes Sciences; Philosophie des Hautes Sciences; Jeu des Tarots, ou le Livre de Thoth; Leçons Théoriques et Pratiques du Livre de Thoth" - wszystkie publikowane pomiędzy 1783 a 1787 rokiem.
    Są to niesłychanie rzadkie i zaiste szczere spośród dzieł rozpowszechnianych w owym szczególnym okresie. Zawierają najbardziej ciekawe fragmenty z i spoza głównego wydania, prac literackich o duchach, magii, astrologii, talizmanów, snów, itd. Powiedziałem wystarczająco w tekście o poglądzie autora na karty Tarota i jego miejsce w jego współczesnej historii. Traktuje to jako dzieło mówiących hieroglifów, lecz niełatwo jest je przełożyć. On, niemniej jednak, podołał owemu zadaniu by tak rzec, w jego własnej opinii.
  3. "Badanie Starożytnej greckiej gry, przypuszczalnie wynalezionej przez Palamedesa". Autor: James Christie. Londyn: 40, 1801 rok.
    Wspominam ten zbiór dziwnych rozważań ponieważ został zacytowany przez pisarzy rozwodzących się nad kartami Tarota. Pragnie ono ustanowić bliskie powiązania pomiędzy dawnymi zabawami z starożytności a współczesnymi szachami. Sugeruje ona iż wynalazek przypisywany Palamedesowi, przed oblężeniem Troi, był znany w Chinach od zamierzchłego okresu starożytności. Dzieło owe nie odnosi się jednakże do kart jakiegokolwiek rodzaju.
  4. "Badania historii kart do gry". Autor: Samuel Weller Singer. 40, Londyn, 1816 rok.
    Tarot prawdopodobnie pochodzi z Wschodu i zamierzchłej starożytności, lecz reszta teorii jaką stworzył Court de Gebelin jest niejasna i bezpodstawna. Karty były znane w Europie sprzed pojawienia się Egipcjan. Dzieło owe ma znaczną ilość zdumiewających informacji a załączniki są cenne, lecz Tarot zajmuje stosunkowo mało miejsca w owym dziele i okres jest zbyt wczesny na konkretną krytykę jego stwierdzeń. Są tam doskonałe reprodukcje wyglądu wczesnych zestawów kart Tarota. Owe, autorstwa Court de Gebelin, są także zamieszczone w dodatku.
  5. "Fakty i Spekulacje odnośnie kart do gry". Autor: W. A. Chatto. 8 tomów, Londyn, 1848 rok.
    Autor sugeruje iż Karty Atutowe i karty liczbowe Tarota były kiedyś oddzielnie, lecz zostały w późniejszych czasach z sobą połączone. Najstarsze odmiany kart Tarota nie są starsze niż z 1440 roku. Lecz tezy i wartość owego tom zostały wystarczająco opisane w tekście.
  6. "Les Cartes à Jouer el la Cartomancie". Autor: D. R. P. Boiteau d'Ambly. 40, Paryż, 1854 rok.
    Są tutaj pewne ciekawe ilustracje dawnych zestawów kart Tarota, które jak się mówi, posiadają orientalne pochodzenie; lecz nie odnoszą się one do Egiptu. Wczesne cygańskie pochodzenie kart Tarota jest potwierdzone, lecz nigdzie nie ma przytoczonego dowodu który by to wspierał. Karty przybyły wraz z Cyganami z Indii, gdzie zostały wynalezione aby ukazać zamiary "nieznanego bóstwa" aniżeli w celu służenia profanom jako rozrywka.
  7. "Dogme el Rituel de la Haute Magie". Par Éliphas Lévi, 2 tomy, broszurka, 8 tomów, Paryż, 1854 rok.
    Jest to pierwsza publikacja autorstwa Alphonse Louis Constant odnośnie filozofii okultyzmu i jest także jego "magnum opus". Jest napisana w dwóch tomach o głównych Kluczach Tarota i została tym samym uznana jako pewnego rodzaju rozwinięcie ich niejawności, w sposób który został tutaj ukazany przez umysł autora. Na poparcie tego co zostało już powiedziane o tym dziele w tekście obecnej monografii, potrzebuję jedynie dodać iż dział o przemianie w drugim tomie zawiera to co jest określane jako "Klucz Thota". Wewnętrzny krąg ukazuje potrójne "Tau", z heksagramem gdzie łączyły się podstawy a poniżej jest As Kielichów. W zewnętrznym krągu są litery TARO i wokoło tej figury jak też i całości są zgromadzone symbole Czterech Żywych Stworzeń, As Różdżek, As mieczy, litera "Shin" i magiczna świeca, która jest identyczna, zgodnie z Lévi, z światłami używanymi w goetyckim kręgu Czarnych Przywołań i Paktów. Potrójne "Tau" może być przyjęte aby przedstawiać As Pentakli. Jedyną kartą Tarota przytoczoną w owych tomach jest Rydwan, który jest ciągnięty przez dwa sfinksy; wystrój owej karty był naśladowany w późniejszych czasach. Ci którzy postrzegają dzieło jako pewnego rodzaju komentarz odnośnie Kart Atutowych są zwykłymi badaczami okultyzmu a ci którzy będą ich naśladować zyskają jedynie męki głupoty.
  8. "Les Rômes". Autor: J. A. Vaillant. Demy 8 tomów, Paryż, 1857 rok.
    Autor mówi nam jak możemy spotkać się z kartami, lecz doniesienie owe jest pewnym rozdziale pełnym anegdot. Tarot jest gwiezdną księgą Enocha, stworzoną na kole astralny Athor. Jest tutaj opis Kart Atutowych, które są wyraźnie traktowane jako pamiątki rodowe, zawleczonymi przez Cyganów z Indio-Tartari. Publikacja Lévi's "Dogme et Rituel" musiała, jak sądzę, wywrzeć bardzo wielkie wrażenie na Vaillant i pomimo tego, co jest najważniejszą pracą pisarza, anegdota którą wspomniałem jest praktycznie jego jedynym odniesieniem do Tarota, to wydaje się on posuwać o wiele dalej w późniejszych publikacjach - "Clef Magique de la Fiction et du Fait", lecz nie byłem w stanie jej zdobyć, ani też nie sądzę, z doniesień dotyczących owego dzieło, iż niemożność poznania owego dzieła byłaby jakiegokolwiek rodzaju stratą.
  9. "Histoire de la Magie". Autor Éliphas Lévi. 8 tomów, Paryż, 1860 rok.
    Odniesienia do kart Tarota są nieliczne w tym wspaniałym dziele, które będzie dostępne wkrótce po angielsku. Ukazuje ono 21 Kart Atutowych, powszechnie zwanych Wszechświatem lub Światem, pod tytułem "Yinx Pantomorph" - pewną siedzącą postać noszącą koronę Izydy. Zostało to odtworzone przez Papusa w "Le Tarot Divinataire". Autor wyjaśnia iż obecny Tarot przybył do nas poprzez Żydów, lecz wpadł w jakiś sposób w ręce Cyganów, którzy przynieśli go z sobą kiedy po raz pierwszy przybyli do Francji w wczesnym okresie XV wieku. Autorytetem który jest tutaj bardzo cenionym, jest Vaillant.
  10. "La Clef des Grands Mystères". Autor: Eliphas Lévi. 8 tomów, Paryż, 1861 rok.
    Fronton tego dzieła ukazuje absolutny Klucz do nauk okultyzmu, przytoczony przez Williama Postel i dopełniony przez pisarza. Jest odtworzony w Tarocie Cygańskim i w przedmowie w której poprzedziłem to, jak też i w innym miejscu, wyjaśniłem że Postel nigdy nie stworzył hieroglificznego klucza. Eliphas Lévi utożsamia Tarot jako święty alfabet który był rozmaicie odnoszony do Enocha, Thota, Kadmusa i Palamedesa. Składa się on z określonych ideii przypisanych do znaków i numerów. W odniesieniu od owych ostatnich, to jest tutaj pewien rozległy komentarz o nich jako liczbowych odpowiedników, seria zaczyna być postrzegana jako Klucze Teologii Okultyzmu. Pozostałe trzy liczby które dopełniają alfabet hebrajski są zwane Kluczami Natury. Powiada się iż Tarot jest pierwotną postacią szachów, jak też i o Królewskiej Rozgrywce w Gęś. Ten tom zawiera hipotetyczne rekonstrukcje autora odnośnie dziesięciu Kart Atutowych, ukazując Egipskie postacie na Kole Fortuny.
  11. "L'Homme Rouge des Tuileyies". Autor: P. Christian. Fcap. 8 tomów, Paryż, 1863 rok.
    Dzieło owe jest niesłychanie rzadkie, jest bardzo poszukiwane i było kiedyś wielce cenione w Francji; lecz Dr. Papus uświadomił fakt iż miało ono w rzeczywistości nikłą wartość i oświadczenie może być rozszerzone. Jest pomimo tego ciekawe, ponieważ zawiera pierwsze doniesienia pisarzy odnośnie kart Tarota. Autor był zwolennikiem i naśladowcą Lévi. W obecnym dziele, dostarcza komentarz odnośnie Kart Atutowych a następnie wygląd i znaczenie wszystkich kart Arkan Mniejszych. Są tutaj liczne i zdumiewające przypisania astrologiczne. Dzieło nie wydaje się wspominać Tarota z nazwy. Późniejsza "Histoire de la Magie" robi nieco więcej niż tylko odtwarza i poszerza zamieszczone tutaj doniesienia odnośnie Kart Atutowych.
  12. "The History of Playing Cards". Autor: E. S. Taylor. Cr. 8 tomów, Londyn, 1865 rok.
    Dzieło owe zostało opublikowane pośmiertnie i jest praktycznie przekładem Boiteau. Księga owa woła o kilka uwag z mej strony. Wedle opini jej autora karty były przywiezione przez Cyganów z Indii. Są tutaj także odniesienia do tak zwanego Chińskiego Tarota, który był wspominany przez Court de Gebelin.
  13. "Origine des Caries à Jouer". Autor: Romain Merlin. 40, Paryż, 1869 rok.
    Nie ma podstaw dla egipskiego pochodzenia Tarota, poza wyobraźnią Court de Gebelin. Wspomniałem innaczej niż skłania się ku temu autor, ku jego osobistemu zadowoleniu, o hipotezie cygańskiej i czyni on to samo wobec zakładanym powiązaniom z Indiami; mówi on iż karty były znane w Europie zanim powstała ogólna łączność z światem około 1494 roku. Lecz jeśli Cyganie byli plemieniem Pariah mieszkającym już na Zachodzie i jeśli karty były częścią ich dorobku, to nie ma tutaj nic do podważenia. Cała sprawa w istocie jest jednym z domysłów.
  14. "The Platonist". tom II, strony 126-8. Wydany przez St. Louis, Mo., U.S.A., lata 1884-5. Royal 4to.
    To czasopismo, zawieszenie wydawania którego musi być żałowane przez wielu wielbicieli niesamolubnych i pracowitych starań, zawiera jeden anonimowy artykuł o Tarocie napisany przez osobę skłaniającą się ku teozofii i wyraźnie przejawiającą głęboką wiedzę. Jest to, niemniej jednak, dzięki swemu własnemu dowodowi, silny tytuł do zaniedbania, i jest, w rzeczy samej śmiesznie wykonane. Słowo Tarot jest łacińskim Rota = koło, transportować. System został wynaleziony w odległym okresie w Indiach, prawdopodobnie - ponieważ autor jest niepewny - około 300 r.p.n.e. Głupiec przedstawia pierwotny chaos. Tarot jest obecnie używany przez adeptów Różokrzyża, lecz pomimo przekonania iż pochodzi on od ich niemiekich przodków z początków siedemnastego wieku, a nie z Indii, dwadzieścia dwa klucze są ukazane na ścianach świątyń egipskich poświęconych obrządkom wtajemniczenia. Niektóre z owych bzdur wywodzą się z P. Christian, lecz poniższe stwierdzenie jest szczególne, sądzę, dla autora: "Wiadomym jest dla adeptów iż powinny być tutaj 22 klucze ezoteryczne, które mogą dopełnić całkowitą liczbę do 100." Osoby które osiągnęły pewny poziom jasności muszą tylko dostarczyć puste tablice wymaganej liczby i zaginione wystroje będą ozdobione przez największe umysły. Tymczasem, Ameryka nadal oczekuje pełnego wypełnienia ostatecznego proroctwa, tak iż pewne nieliczne osoby będą tutaj tak wielce rozwinięte w owym kraju "iż są zdolne odczytać doskonale... w owym doskonałym i bosko sybillińskim dziele, Taro." Być może karty które towarzyszą temu dziełu dają ku temu okazję i natchnienie !
  15. "Lo Joch de Naips". Autor: Joseph Brunet y Bellet. Cr. 8 tomów, Barcelona, 1886 rok.
    Z odniesiem do snu o egipskim pochodzeniu kart Tarota, autor przytacza dzieło E. Garth Wilkisona "Zwyczaje i Obyczaje Egipcjan" jako dowód świadczący przynajmniej o tym iż karty były nieznane w dawnych miastach Delty Nilu. Historia owego tematu jest ogólnie zarysowana, podążając za głównymi autorytetami lecz bez odniesienia do propagatorów szkół okultystycznych. Jej główną podstawą jest Chatto. Są tutaj pewne ciekawe szczegóły odnośnie zakazu dotyczącego kart w Hiszpani, oraz załączniki zawierające kilka cennych dokumentów, z jednego z których wynika, jak już wspomniano, iż Św. Bernandyn z Sienna głosił kazania przeciwko grom ogólnie, a kartom w szczególności, już w 1423 roku. Są tutaj pewne ilustracje prymitywnych zestawów kart Tarota, wraz z dziwnym przykładem Asa Kielichów, z feniksem który się w nim unosi, oraz Królowej Kielichów, u której z naczyń wyłania się jakiś kwiat.
  16. "The Tarot: Its Occult Signification, Use in FortuneTelling, and Method of Play". Autor: S. L. MacGregor Mathers. Sq. 16mo, Londyn, 1888 rok.
    Ta broszura została napisana aby towarzyszyć zestawowi kart Tarota i obecne talie z owego okresu są do niej dołączone właśnie w tym celu. Dzieło owe nie stara się udawać prawdziwych badań i tylko osobista opinia wyrażona przez autora lub zasługujących na uwagę dotyczy tego iż Karty Atutowe są symbolami hieroglificznymi odpowiadającymi okultystycznemu znaczeniu alfabetu hebrajskiego. Autorytetem jest tutaj Lévi, od którego także pochodzi pobieżny symbolizm przypisywany 22 Kluczom. Później następują tam opisy znaczeń wróżebnych kart Tarota i sposoby operowania nimi. Jest to jedynie szkic napisany w pretensjonalny sposób i jest nieistotny pod każdym względem.
  17. "Traité Méthodique de Science Occulte". Autor: Papus. 8vo, Paryż, 1891 rok.
    Ulepszony Tarot opublikowany przez Oswald Wirth wedle wskazówek Éliphas Lévi jest ukazany w tym dziele, które - co powinno zostać wspomniane - rozciąga się niemalże na 1,100 stron. Jest tutaj dział o Cyganach, traktowanych jako lud który wniósł do ezotetycznej tradycji Europy karty Tarota. Tarot jest powiązaniem liczb i idei, wskutek czego wiąże się on z alfabetem hebrajskim. Niestety, cytaty hebrajskie są ukazane niemalże zupełnie jako niezrozumiałe z powodu niezliczonych błędów typograficznych.
  18. "Éliphas Lévi: Le Livre des Splendeurs", broszurka, 8 tomów, Paryż, 1894 rok.
    Część poświęcona Żywiołom Kabały twierdzi iż:
    (a) Tarot zawiera w kilku kartach czterech kolorów czworakiego rodzaju wyjaśnień liczb od 1 do 10;
    (b) symbole które mamy jedynie obecnie w postaci były pierw medalami a następnie stały się talizmanami;
    (c) Tarot jest hieroglificzną księgą o 22 ścieżkach teozofii Kabalistycznej i jego podsumowanie jest wyjaśnione w "Sepher Yelzirah";
    (d) jest inspiracją wszelakich teorii religijnych i symboli;
    (e) są to symbole które są napotykane na starożytnych pomnikach z Egiptu.

    O historycznej wartości owych stwierdzeń wspomniałem już w tekście naszej książki.
  19. "Clefs Magiques et Clavicules de Salomon Par Éliphas Lévi". Sq. 12mo, Paryż, 1895 rok.
    Omawiane przez nią Klucze zostały określone jako odnowione w 1860 roku, w ich pierwotnej czystości, za pomocą hieroglificznych znaków i numerów, bez żadnej domieszki samarytańskich lub egipskich obrazków. Są to prymitywne wystroje liter hebrajskich przypisywanych do Kart Atutowych, z znaczeniami - większość których można odnaleść w innych dziełach tego samego autora. Są tam także kombinacje liter które wchodzą w skład Imienia Boskiego; owe kombinacje są przypisane kartom dworskim Arkan Mniejszych. Pewne talizmany duchów są doskonale ozdobione cechami kart Tarota; As Pałek (trefl) odpowiada "Deus Absconditus", Pierwszej Zasadzie. Owa mała książka została wydana po wysokiej cenie i jako coś co powinno być zastrzeżone dla adeptów, lub osób na ścieżce uczniostwa, lecz w rzeczywistości nie ma ona zbytniej wartości - symbolicznej lub innej.
  20. "Les XXII Lames Hermétiques du Tarot Divinatoire". Autor: R. Falconnier, broszurka, 8 tomów, Paryż, 1896 rok.
    Słowo Tarot pochodzi z Sanskrytu i oznacza "nieruchome gwiazdy", co z swej strony oznacza niezmienną tradycję, syntezę teozoficzną, symbolizm pierwotnego dogmatu, itd. Wyryte na złotych płytach, wystroje owych kart były używane przez Hermesa Trismegistusa i ich misteria będąc ujawniane jedynie najwyższym stopniom kapłaństwa Izydy. Zbędnym jest więc mówić iż karty Tarota mają egipskie pochodzenie i dzieło M. Falconnier odtwarza ich pierwotną postać, którą to dokonuje poprzez odniesienie do pomników - by tak rzec, na wzór Éliphas Lévi, tworzy on wystroje Kart Atutowych w naśladowaniu sztuki egipskiej. Twór ów został okrzyknięty przez francuskich okultystów jako przedstawiający Tarot w jego doskonałości, lecz tak samo stwierdzono też odnośnie wystroju kart Tarota jaki stworzył Oswald Wirth, które są zupełnie odmienne i wcale nie egipskie. Szczerze mówiąc, owego rodzaju błazenady może być tak wiele jak można się było tego oczekiwać po Świątyni Comédie-Française, do której autor należy i na którą on powinien także zasługiwać.
  21. "The Magical Ritual of the Sanctum Regnum, interpreted by the Tarot Trumps". Przełożone z Éliphas Lévi i wydane przez W. Wynn Westcott, M.B. Fcap. 8 tomów, Londyn, 1896 rok.
    Koniecznym jest rzec iż zainteresowaniem tym pamiętnikiem skupia się na fakcie jego istnienia niż na ważności jego zawartości. Mamy tutaj pewnego rodzaju omówienie Kart Atutowych, lub raczej są tutaj rozważania które powstały odnośnie Kart Atutowych w umyśle francuskiego autora. Dla przykładu, karta zwana Męstwo jest przykładem rozważań nad wolą jako tajemnicy siły. Wisielec jest omawiany jako przedstawienie dopełnienia Wielkiego Dzieła. Śmierć sugeruje krytykę przeciwko Nekromancji i Goecji; lecz takie zjawy nie istnieją w "Sanctum Regnum" życia. Umiarkowanie tworzy jedynie kilka pustych frazesów, a Diabeł, który jest ślepą siłą, jest okazją do powtórzenia wiele tego co zostało już wspomniane o wcześniejszych dziełach autorstwa Lévi. Wieża przedstawia Zdradę Arkan Wielkich i jest tak dlatego ponieważ miecz Samaela został rozciągnięty ponad Ogrodem Rozkoszy. Wśród rycin jest tutaj monogram dotyczący Gnozy, który odnosi się także do Tarota. Autor zmyślnie dołączył pewne informacje o Kartach Atutowych pobrane z wcześniejszych dzieł Lévi i komentarzy P. Christian.
  22. "Comment on devient Alchimiste". Autor: F. Jolivet de Castellot. Sq. 8 tomów, Paryż, 1897 rok.
    Jest tu podsumowanie Alchemicznego Tarota, który - z całym mym szacunkiem do nowinek i wynalazków - wydaje się być zbyt fantastyczny; lecz Etteilla miał mżonki tego rodzaju i jeśli one kiedykolwiek powinny gwarantować stworzenie Wielkiego Klucza w miejscu obecnego Pomniejszego Klucza, to mogą być warte ujęcia w zestawieniu podobieństwa pomiędzy owymi dziwnymi snami. W obecnej chwili wystarczające powinno być stwierdzenie iż jest tutaj podany pewien spis alchemicznych odpowiedników Kart Atutowych, dzięki któremu widać iż kuglarz lub Magik symbolizuje siłę przyciągania; Najwyższa Kapłanka jest bezwładną materią, tak iż nie ma nic bardziej fałszywego; Papież jest Kwintesencją, która - jeśli byłby on tylko obeznany z Szekspirem - może kusić obecnego następcę Św. Piotra do powtórzenia iż "są tutaj większe rzeczy w niebiosach i na ziemi, Horacjuszu". Diabeł, z drugiej zaś strony, jest sprawą filozofii na ciemnej scenie; Sąd Ostateczny jest czerwonym etapem Kamienia; Głupiec jest jego zaburzeniem i niepokojem; w ostateczności, ostatnia karta, lub Świat, jest Alchemicznym Absolutem - samym Kamieniem. Jeśli to powinno zachęcić mych czytelników, to mogą oni dostrzec w owym dziele ponadto iż wyszczególnienie rozmaitych związków chemicznych może być rozwinięte za pomocą Arkan Mniejszych, jeśli są one określone w tym celu. Konkretnie mówiąc, Król Różdżek = Złoto, Paź lub Walet przedstawia zwierzęcą substancję, Król Kielichów / Pucharów = złoto i tak dalej.
  23. "Le Grand Arcane, ou l'occultisme dévoilé". Autor: Éliphas Lévi, broszurka, 8 tomów, Paryż, 1898 rok. Po wielu latach i długim doświadczeniu wszystkich swych obaw związanych z okultyzmem, autor znacznie skrócił swe przesłanie do jednego stwierdzenia w owym dziele. Mówię, oczywiście, jedynie w odniesieniu do Tarota; mówi on iż karty Etteilla tworzą pewnego rodzaju hipnotyzm u jasnowidzów i wróżek które wróżą za ich pomocą. Zdolności magiczne czytania w zdolnościach parapsychicznych pytającego. Czy radzi on uczciwie, ryzykując iż straci swych klientów ? Napisałem wiele krytyki odnośnie sztuki okultyzmu i nauk okultyzmu, lecz jest to zdumiewające z strony jednego z dawnych profesorów a ponadto, sądzę że zdolności parapsychiczne czasami są zdolnościami parapsychicznymi i wygląda tak w pewnym stopniu.
  24. "Le Serpent de la Genêse--Livre II; La Clef de la Magie Noire". Autor: Stanislas de Guaita. 8 tomów, Paryż, 1902 rok.
    Jest to rozległy komentarz odnośnie drugiej siódemki Kart Atutowych. Sprawiedliwość oznacza równowagę i jej czynniki; Eremita uosabia tajemnice samotności; Koło Fortuny jest "circulus" stawania się lub uzyskiwania; Męstwo oznacza moc spoczywającą w woli; Wisielec jest magicznym zniewoleniem, co mówi o niejasnym i odwróconym wyglądu tego fantasty w okultyzmie; Śmierć jest, oczywiście, tym co jej nazwa oznacza, lecz z odwróceniem ku drugiej śmierci; Umiarkowanie oznacza magiczną przemianę i stąd też sugeruje nadmiar aniżeli niedobór. Jest tutaj więcej takiego samego rodzaju rzeczy - jak wierzę - w pierwszej książce, lecz ta posłuży nam jako przykład. Śmierć Stanislas de Guaita położyła kres jego schematowi rozumienia Kart Atutowych, lecz powinniśmy zrozumieć iż owe powiązania są mgliste i prawdziwe odniesienia powinny być skrócone do naprawdę kilku stron.
  25. "Le Tarot: Aperçu historique". Autor: J. J. Bourgeat. Sq. 12MO, Paryż, 1906 rok.
    Autor zilustrował swe dzieło czysto fantastycznymi wystrojami pewnych Kart Atutowych, jak dla przykładu, Koło Fortuny, Śmierć i Diabeł. Nie mają one związku z symbolizmem. Tarot jest określany jako powstały w Indiach, skąd przybył do Egiptu. Éliphas Lévi, P. Christian, i J. A. Vaillant są cytowani na wsparcie zawartych tu oświadczeń i punktu widzenia. Przyjęty sposób wróżenia jest pełny i starannie określony.
  26. "L'Art de tirer les Caries". Autor: Antonio Magus. Cr. 8 tomów, Paryż, brak datowania (około 1908 roku).
    Dzieło to nie ma szczególnych roszczeń, ani też nie posiada żadnego tytułu do rozważania z uwagi na swą skromność. Szczerze mówiąc - jest to mało - jeśli jakkolwiek - lepsze aniżeli jakiś eksperyment wydawnictwa. Jest tutaj pewne podsumowujące doniesienie o głównych metodach wróżenia, wywodzące się z znajomych źródeł; mamy tutaj historię kartomancji w Francji; są tutaj niezmienne reprodukcje kart Tarota Etteilla, z ich znaczeniem i dobrze znanymi sposobami operowania. Ostatecznie, jest tutaj dział o powszechnym przepowiadaniu przyszłości za pomocą zestawu zwykłych kart do gry w pikieta (grę karcianą): to wydaje się brakować tylko dlatego iż mogą być one Opętane, a mianowicie, zrozumiałość; lecz mówią z dystansem, ponieważ nie jestem być może jakimś sędzią posiadającym idealne kwalifikacje w sprawach tego rodzaju. W każdym przypadku, sprawa ta nic nie oznacza. Właściwym jest dodać iż autor twierdzi że określił on egipską tradycję związaną z Tarotem którą jest Wielka Księga Thota. Lecz jest tutaj lekki akcent w całości jego też i nie wynika to z tego iż on poważnie postrzega swe stwierdzenia.
  27. "Le Tarot Divinatoire: Clef du tirage des Caries et des sorts". Autor: le Dr. Papus, broszurka, 8 tomów, Paryż, 1909 rok.
    Tekstowi towarzyszy to co jest określone jako całkowite odtworzenie wszystkich symboli, co oznacza iż w ten sposób mamy kolejnego, odmiennego Tarota. Karty Atutowe podążają za tradycyjną linią, z rozmaitymi wyjaśnieniami i przypisami na marginesie, a tym samym Plan jest uzyskany dzięki całej serii. Z punktu widzenia sprawozdawcy, należy rzec iż wystroje kart są miernie wykonane, a reprodukcje wydają się być gorsze niż pierwotne wystroje. Nie ma to prawdopodobnie szczególnej wagi dla tej klasy czytelników dla której była skierowana owa książka. Dr. Papus ukazuje także, za pomocą ciekawych wspomnień, dowodową wartość tego co on wydaje sie przyjmować bezwarunkowo, pewne niepublikowane wystroje kart Tarota stworzone ÉIiphas Lévi; są one z pewnością interesujące jako przykłady sposobu w jaki wielcy okultyści tworzyli archeologię Tarota aby potwierdzała ona ich osobiste poglądy. Mamy tutaj:
    (a) Karty Atutowe, numer Pięć, będąca Horusem jako Wielkim Hierofantem, ukazanym na modłę zabytków egipskich;
    (b) Karty Atutowe, numer Dwa, będąca Najwyższą Kapłanką jako Izydą, także wzorowana na zabytkach kultury egipskiej;
    (c) ponadto także pięć zmyślonych / urojonych przykładów Tarota Indyjskiego.

    Jest to niczym "la haute science" w Francji przyczynia się do zobrazowania tego jak dzieło które Dr. Papus określił jako "livre de la science éternelle"; to powinno być nazywane bardziej ordynarnymi nazwami w angielskim krytycyzmie. Sam wydawca ma swe własne troski i wierzy iż odkrył czas przypisywany każdej karcie w starożytnym Egipcie. Stosuje on to do celów wróżbiarstwa, tak iż zręczny wróżbita może teraz wskazać godzinę i dzień kiedy młodzieniec spotka piękną wdowę itp. itd.
  28. "Le Tarot des Bohémiens". Autor: Papus. 8 tomów, Paryż, 1889 rok. Angielski przekład, drugie wydanie, 1910 rok.
    Niesłychanie skomplikowane dzieło, które twierdzi iż stanowi absolutny klucz do nauki okultyzmu. Zostało ono przełożone na angielski przez Mr. A. P. Morton w 1896 roku i wersja ta została ponownie wydana pod mym własnym nadzorem. Przedmowa do której nawiązałem tam zawiera wszystko to co jest konieczne by rzec odnośnie stwierdzeń w owej książce zawartych i powinna być ona z pewnością zalecona czytelnikom obecnej książki, Obrazkowego Klucza do Tarota. Faktem jest iż to że Papus traktował wielkie ciągi hieroglifów jako "najbardziej starożytną księgę w świecie," jako "Biblię Biblii" i stąd też jako "pierwotne objawienie," nie umniejsza wniosków z jego ogólnych badań, które - co powinno zostać dodane - są wspierane przez liczne cenne ryciny, ukazujące kodeksy kart Tarota, stare i nowe, oraz diagramy podsumowujące osobiste tezy autora a także innych osób które go poprzedzały. "Tarot Cygański" został wydany na 6 ulicy przez William Rider & Son, Ltd.
  29. "Manuel Synthétique et Pratique du Tarot". Autor: Eudes Picard. 8 tomów, Paryż, 1909 rok.
    Mamy tutaj jeszcze jeden podręcznik na badany przez nas temat kart Tarota, ukazujący w seriach pobieżnych rycin pełny zestaw kart Tarota. Karty Atutowe są kartami pochodzącymi od Court de Gebelin a odnośnie Arkan Mniejszych, autor odwołał się do swej własnej wyobraźni; można rzec iż niektóre z nich są dziwne, bardzo słabo sugestywne a reszta słaba lub zła. Wyjaśnienia nie obejmują ani poszukiwań ani myśli prosto z źródeł; są to puste podsumowania okultystycznych autorytetów w Francji, po czym następuje pobieżne ogólne zarysowanie sensu jako harmonii całości. Metody używania kart Tarota są ograniczone do czterech stron i zaleca się - w owej książce - aby były przeprowadzane na czczo (w trakcie głodowania). O historii kart Tarota M. Picard mówi iż:
    (a) jest zawiła;
    (b) nie wiemy dokładnie skąd przybyły;
    (c) iż pomimo tego jednakże, ich wprowadzenie do naszej kultury nastąpiło dzięki Cyganom.

    Ostatecznie mówi iż jego interpretacja jest pewnego rodzaju sztuką.

Poprzednia


Powrót do działu Tarot - Obrazkowy podręcznik Tarota





ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net


Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©