Portal Mrooczlandia





[ Księga Wilkołaków ]

Rozdział II.
Likantropia w czasach starożytnych

Definicja Likantropii - Marcellus Sidetes - Wirgilius - Herodot - Owidiusz - Pliniusz - Agriopas - Opowieść Petroniusza - Legendy Arkadii - Próba wyjaśnienia

Czym jest Likantropia?
Przemianą cielesną z formy ludzkiej w formę wilka, zazwyczaj zachodzącą dzięki magicznym wpływom, w sposób taki, iż umożliwia danej osobie [mężczyźnie lub kobiecie] zadowolenie gustów wynikających z odczuwania ludzkiego ciała, lub też w postaci wyroku Bogów jako kara za wielką obrazę lub przestępstwo / grzechy.
To ogólna definicja.
Tak naprawdę zaś, jest ona formą szaleństwa, które możemy odnaleść najczęściej w lecznicach psychiatrycznych.

Wśród starożytnych ta i pokrewne jej formy szaleństw nazywane były Likantropią, Kuantropią lub Boantropią, ponieważ osoby na nią chorujące wierzyły iż mogą się przemieniać w wilka, psa lub krowę.
Na Północy Europy, jak widzimy, istniała także wiara w możliwość przemiany w niedźwiedzia, w Afryce zaś w hienę, tak iż zwierzęta w które się przemieniano były często dobierane w zależoności od rejonu w którym występowało dane wierzenie.
Wszystko zależy od gustu !

Zgodnie z Marcellusem Sidetes, którego poemat ("peri lukanðrw'pou") zachował się do naszych czasów w fragmentach, ludzie są atakowani przez tą odmianę szaleństwa szczególnie w czasie początku roku, i stają się najbardziej wściekli w okolicach Lutego; wymykają się nocami na opuszczone i odludne cmentarze i żyją tam zgodnie z zachowaniami psów i wilków.

Wirgilius pisze o tym w swej ósmej części "Eclogue":
Owe zioła, i w Ponto zbierane trucizny
Mars sam mi je ofiarował; w różne płody Pont jest bogaty.
Przez nie to widziałem często, jak w wilka zamieniony
Krył się w lasach, na z pola na pole przenosił plony,
Często zjawy z grobowych wydobywał czeluści.

Herodotus donosi nam zaś iż:
"Wygląda na to iż Neuri są czarownikami, i jeśli im wierzyć, to uważają się za Scytów i Greków osiadłych w Scytii; każdy z Neurian przemienia się, raz do roku, w formę wilka, i pozostaje w tej formie przez siedem dni, po czym powraca do poprzedniej postaci."--(Lib. iv. c. 105.)

Widzimy to także w Pomponius Mela (lib. ii. c. 1)
"Jest to ustalona pora dla każdego z Neurian, gdy się zmieniają, jeśli tego pragną, w wilka, i powracają do poprzedniej postaci."

Ale najbardziej charakteryczna historia wśród starożytnych jest zawarta w dziele Owidiusza o nazwie "Metamorphoses" (Przemiany) - o Likaonie, królu Arkadii, który zajmując Jowiszowi jeden dzień, postawił przed nim, posiekane ludzkie mięso, próbując sprawdzić jego wszechwiedzę, po czym to bóg przemienił go w wilka:

Na próżno starał się przemówić; od tej tożto chwili
Jego szczęki ociekać poczęły pianą, i opadło nań pragnienie
Ku krwii, jakoż szalał on wśród stad, ziejąc żądzą mordu.
Jego szaty w sierść sie przemieniły, członki ciała zakrzywiły;
Wilk - zatrzymał się wielki jak jego starożytne wyobrażenie,
Sędziwe jako był uprzednio, jego oblicze wściekłe,
W jego oczach dzikość wciąż płonęła, roztaczając obraz wściekłości.


Pliniusz odnosząc się do Evanthes pisze, że na święcie Jowiszowego Lykaona, z rodziny Antaus wybierano jedną osobę i była doprowadzana na skraj jeziora Arkadii.
Zawieszała ona swe ubrania na drzewach i zanurzała sie wodzie, po czym przemieniała w wilka.
Dziewięć lat później, jeśli nie zasmakowała w ludzkim mięsie, zyskiwała prawo powrotu do swej pierwotnej ludzkiej postaci, które to postarzało wraz z upływającym czasem, mimo tego iż w innej postaci dana osoba spędziła dziewięć lat.

Agriopas nawiązuje do tego, iż Demanetus, pomagał przy składaniu ludzkich ofiar ku czci Jowiszowego Lykaona, spożywaniu ciał, i z od razu przemieniał się w wilka, w którego to postaci pozostawał przez niemal dziesięć lat, po czym odzyskał swą ludzką postać i brał udział w rozgrywkach na Olimpie.

Poniższe opowiadanie pochodzi z dzieł Petroniusza:
"Mój pan wybrał się do Capua aby sprzedać jakieś stare ubrania.
Załapałem się na tę okazję, i przekonałem mego gościa aby towarzyszył mi przez około pięć mil poza miasto; był on żołnierski i nieustrachliwy.
Wstaliśmy wraz z pianiem koguta, i gdy księżyc świecił już tak mocno jak słońce za dnia, dotarliśmy do jakiś pomników.
Moi ludzie zaczęli już zasypiać, zaś ja pobiegłem dalej podśpiewując i zliczając owe pomniki.
Teraz spojrzałem się za siebie, poszukując mego mistrza, i zobaczyłem jak zdejmuje swe ubrania i kładzie je na jednej stronie drogi. Serce podeszło mi do gardła, i znieruchomiałem, widząc, jak łamie się zmieniając się w wilka.
Nie sądźcie iż żartuję: nie kłamię was za żadne skarby świata.

"Lecz kontynuujmy: po tym jak został przemieniony w wilka, zaczął wyć i zamieszkał w lasach.
Na początku nie wiedziałem co jest z moją głową i piętami; ale wreszcie zabrałem się za zabranie jego ubrań, lecz znalazłem je zamienione w kamień. Oblał mnie zimny pot, czego się nigdy po samym sobie nie spodziewałem.
Melissa zaczynała się już niepokoić czemu przybyłem tak późno.
"Miałeś przybyć trochę wcześniej" - powiedziała ona - "mógłbyś przynajmniej udzielić mi pomocy; wilk wdarł się na farmę i wymordował całe nasze bydło, niemniej mimo to został odpędzony, przez naszego służącego który rzucił sie na niego z piką w dłoni.
Słysząc to nie mogłem zamknąć oczu; lecz gdy tylko wstało słońce, pobiegłem do domu niczym kupiec bądź plotkarz.
Wróciwszy do miejsca w którym to ubrania zamieniły się w kamień, nie znalazłem nic prócz kałuży krwii; gdy powróciłem do domu, znalazłem mego żołnierza leżącego zakrwawionego w łóżku, w stanie niczym wół na stoisku targowym, lub chirurg ubrany w swój strój.
Ujrzałem z miejsca iż to on był mym towarzyszem który mógł zmieniać swą skórę (versipellis), i już nigdy po tym wydarzeniu nie jadałem z nim chleba, nawet gdybym miał to zrobić pod groźbą śmierci.
Ci którzy mają inny pogląd na tą sprawę są mile witani w mych rozważaniach o tej sprawie; Jeśli mówię wam rzecz kłamliwą, niechaj wasz intelekt mnie przejrzy.!"


Jak każdy wie, Jowisz przemienił się w byka, Hekakuba stała się suką.; Actaon jeleniem; Towarzysze Ulissesa zostali przemienieni w świnie; a córki Protusa uciekały poprzez pola przekonane iż są krowami, i nie pozwalały nikomu się do nich zbliżać, obawiając się złapania i ujarzmienia.

Święty Augustyn opisał, w swym De Civitate Dei, iż znał starą kobietę o której krążyła plotka iż zamienia ludzi w osły dzięki swym czarom i urokom.

Apuleius pozostawił nam swą ujmujący romans "Złoty Osioł", w którym to bohater, z powodu nieostrożnego użycia magicznej maści, zostaje przemieniony w to długouche zwierzę.

Zaobserwowano, iż głównym siedliskiem Likantropii była Arkadia, i jest bardzo możliwe abyśmy mogli wytropić sprzyjające jej okoliczności: tubylcy byli narodem pasterskim, stąd też doznawali wiele krzywd i strat z strony wilków.
Stworzyli oni w naturalnym odruchu składanie ofiar, co miało wedle ich wierzeń - uwolnić się od tych stworzeń, i zapewnić ochronę swym stadom.
Składanie owych ofiar polegało na ofiarowaniu dziecka, i było one przeznaczone Lykaonowi.
Z powodu okoliczności tego składania ludzkiej ofiary, oraz od specyficznej nazwy jej pierwotwórcy, zwyczaje te przeszły do legend.

Niemniej, z drugiej zaś strony, historia ta jest zbyt popularna aby można było przypisać jej przypadkowe pochodzenie, lub znaleść jej lokalne źródło.
Połowa świata wierzy, lub wierzyła, w istnienie wilkołaków i to iż zamieszkują one lasy Północy które nigdy nie były łączone z Arkadią:
a przesądy te były głęboko zakorzenione w umysłach Skandynawów i Teutonów, na wieki przez zaistnieniem Jowiszowego Lykaona; spoglądając na literaturę Orientu, widzimy jak bardzo to wierzenia te były zaszczepione także w wyobraźni Wschodu.


Powrót do Księgi Wilkołaków







ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Kontakt | Zgłoś Błąd | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net
Wyszukiwarka zasobów Portalu Mrooczlandia
Internationale: Российская Федерация | English language | Deutsche Sprache | China | Lingvo Internacia

Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©