Portal Mrooczlandia



[ Magia : ] [ Publikacje : ] [ Kult Diabła ]

Świt Nowej Epoki

"Stowarzyszenia i Społeczności Gnostyków"

Przejście z Starego Testamentu do Nowego Testamentu jest epoką niepokojów. Żydzi zapoznali się z cywilizacją Asyrii i Babilonii i cieszyli się przyjaznymi związkami z Persami. Lecz zbliżenie i ogólna wymiana myśli wśród narodów Zachodniej Azji stała się bardziej rozległa i głębsza za czasów Aleksandra Wielkiego, kiedy to poglądy Greków jak też i mieszkańców Indii uległy wymieszaniu i stworzyły potężne zamieszanie w wierzeniach religijnych ludzi. Możemy słusznie przypuszczać że doktryny hinduskie dotarły do Syrii w niejasnych i często wzajemnie sprzecznych postaciach, lecz były one tutaj nowe i bardzo kuszące, zdolne zrewolucjonizować tradycyjną etykę ludzi. Uprzednio rodzenie dzieci było postrzegane jako obowiązek i przynoszące bogactwo jako błogosławieństwo, teraz stało się znane że są tutaj także ludzie którzy szukają zbawienia poprzez całkowitą czystość i ubóstwo. Najwyższa moralność mnichów z Indii nie była już dłużej siłą utrzymania się w walce o swe istnienie, lecz poddaniem się wszelakim ciosom i radykalnym wyrzeczeniowm samego siebie.

Istniały tutaj szczególnie trzy idea które dominowały ponad całym ruchem i działały jako zaczyn w cieście: idea duchowości duszy, nadzieja na ucieczkę duszy z istnienia cielesnego i sposób uzyskania tego wyzwolenia dzięki mądrości (σοφία) lub oświeceniu (γνῶσις).

Spełnienie gnostyckiego ideału było zwane πληρῶμα lub wypełnienie, które było zarówno oczekiwane dla duszy uzyskującej zbawienie na sposób buddyjskiej Nirwany, lub dla całego świata poprzez pojawienie się zbawcy - Mesjasza.

Duch czasów ujawnił się w podstawach rozmaitych społeczności religijnych, które powstały jakiś czas po modzie na współczesne ruchy teozoficzne. Są tam grupy badaczy nowych problemów w niemalże wszystkich większych miastach, który badają doktryny zbawienia i nieśmiertelności, w dodatku są tam zwolennicy którzy próbują wdrożyć nowe zasady do życia praktycznego. Poprzednio zwali się μαϑηταί, uczący się lub uczniowie, później świętymi (ἅγιοι), lub uzdrawiaczami (θεραπευταί, leczącymi).

W odniesieniu do problemu zła, najbardziej osobliwą sektą byli gnostycy z Syrii których ojcowie założyciele Kościoła nazywali wyznawcami węża, lub Ofitami, z powodu zapoznania się z księgami biblijnymi szanowali YHWH, demiurga lub twórcę tego widocznego i materialnego świata, jako pewne złe bóstwo podczas gdy wąż z swą obietnicą dania wiedzy lub gnozy ludziom, wydawał się im być pewnym wysłannikiem prawdziwego i dobrego Boga. Ów Bóg dobroci, jak to oświadczali, był w odróżnieniu od YHWH wolny od żądz i pełen miłości oraz miłosierdzia. Był, jak informuje nas Irenaeus, trójjedyny, będąc zarazem Ojcem, Synem i Duchem. Ojciec jest pierwowzorem człowieka, idea która została zaczerpnięta z Kabały jako Adam Kadmon; Syn jest wiecznym powodem lub zrozumieniem (Ἒννοια), a Duch jest żeńską zasadą tworzenia duchowego.

Chrześcijańska Trójca, Bój Ojciec, Syn i Duch Święty. (Stara szkoła niemiecka. Reprodukcja z   Muther.)
Chrześcijańska Trójca, Bój Ojciec, Syn i Duch Święty.
(Stara szkoła niemiecka. Reprodukcja z Muther.)


Podobne idee dotyczące trójjedynego Bóstwa i zbawienia od złego są donoszone jako istniejące w innych sektach, a szczególnie u Szymona Maga który jest wspomniany w Dziejach jako ochrzczony przez Św. Piotra i potępiony z powodu swej opini że Duch Święty może być kupiony za poniądze.

Wiemy o sektach w Judei Nazarejczyków, Sabian lub Chrzcicieli, Esseńczyków i Ebionitów, które powstały tak samo szukając ducha epoki. Lecz musimy pamiętać że członkowie owych społeczności należeli wyłącznie do niższych klas społecznych i tworzyli trzecią część która była zupełnie odmiennie od ortodoksyjnych Faryzeuszy i tolerancyjnych Sadyceuszy. Są oni dla nas ważni, niemniej jednak, ponieważ spośród nich wyłonił się człowiek któremu pisane było stać się głosicielem nowej wiary i głównym wcieleniem nowej religii - Jezus z Nazaretu.

"Apokryfy Starego Testamentu"

Literatura z tego okresu czasu nie jest już dłużej włączana do kanonu Starego Testamentu i stąd też jest w duchu wielu dobrych cech nawet do czasów współczesnych traktowana jako apokryfy.

Nowa koncepcja świata w której podkreślono kontrast pomiędzy ciałem a duszą rozwinęła nowy ideał moralny; koncepcja zła uległa tym samym delikatnym zmianom jak koncepcja dobroci. Ponieważ wpływ niższych klas społecznych zaczął być odczuwalny, to naturalne jest iż w Apokryfach Starego Testamentu koncepcja Szatana stawała się coraz to bardziej mitologiczna i w tym samym czasie coraz to bardziej dualistyczna. Przemienił się w niezależnego złego demona i teraz, być może wskutek wpływu poglądów Persów, wróg człowieka stał się wrogiem samego Boga.

Asmodeusz, Zły Duch, wypędzany dzięki modlitwie.(Za Schnorr von Carolsfeld.)
Asmodeusz, Zły Duch, wypędzany dzięki modlitwie.(Za Schnorr von Carolsfeld.)


W opowieści z Tobit (150 p.n.e.) pewien zły duch zwany Asmodeusz odgrywa pewną ważną rolę. Jego imię które w jego pierwotnej postaci brzmiało"Aeshma Daeva", wskazuje na pochodzenie perskie. Próbuje on zapobiec małżeństwu Sary, ponieważ sam jest w niej zakochany. W Talmudzie, Asmodeusz rozwija się w demona pożądania.

Bardzo cennymi księgami wśród Apokryfów są księga Daniela i dwie księgi Ezdrasza; lecz najwznioślejsze myśli są zmieszane z judaistycznym szowinizmem i gorzką judeo-faszystowską nienawiścią wobec narodów nie-żydowskich.

Ezdrasz przewiduje ogólną eschatologię jak też wiele pomniejszych szczegółów chrześcjańskich doktryn w bardzo ogólnym kształcie niż jakikolwiek inny autor z owego okresu. Ogłasza on nawet (2 Ezdrasza, VII 28) imię Zbawiciela którego Pan nazywa "mym synem Jezusem"."

Ezdrasz wspomina dwie fatalne istoty, Enocha i Lewiatana, lecz nie mają oni udziału w żadnej części tworzenia zła. Równie dobrze mógłby pominąć wspominanie ich. W imieniu Boga, pewien anioł tłumaczy mu pochodzenia zła w sposób który przypomina nam zarówno buddyjskie podobieństwo miasta Nirwany i Kazanie Chrystusa na Górze: "Miasto zostało zbudowane i postawione na rozległym polu, jest pełne wszelakich dobrych rzeczy: Wejście do niego jest wąskie i umieszczone w miejscu w którym istnieje niebezpieczeństwo upadku, podobnie też jest tam ogień po prawej stronie a po lewej stronie jest głęboka woda. Jedynie jedna ścieżka pomiędzy nimi obydwoma, nawet pomiędzy ogniem i wodą, tak mała że nie mogłoby być człowieka który zdołałby nią przejść. Jeśli owe miasto zostało przekazane człowiekowi w dziedzictwie, to czy on nigdy nie przejdzie niebezpieczeństw czychających przed owym miasto, jak miałby otrzymać owe dziedzictwo ?'

"Rzekłem, 'Tak jest, Panie.'"

"Wtedy on rzekł ku mnie, taka też jest część Izraela. Ponieważ z uwagi na nich stworzyłem świat: i kiedy Adam przekroczył me prawa, wtedy zarządziłem to co jest uczynione. Następnie wejścia do tego świata zostały uczynione wąskie, pełne smutku i mozolnej pracy; one jednak są nieliczne i złe, pełne zagrożeń i bardzo bolesne. Ponieważ wejścia do starszego świata były szerokie i pewne, przynosiło to owoc nieśmiertelności. Jeśli wtedy oni żyją dbając o to aby nie wchodzić w owe wąskie i bolesne ścieżki, to nigdy nie otrzymają tego co jest kładzione dla nich.'" (2 Ezdrasza, VII, 6-14.)

Pewne szczególnie interesujące apokryficzne dzieło jest przypisywane patriarchowi Enochowi.

Księga Enocha stara się wyjaśnić w alegorycznej postać Boski plan historii świata. Księga nie jest jeszcze chrześcijańska lecz wykazuje wiele śladów doktryn wyznawanych przez sekty które pojawiają się u zarania epoki chrześcijaństwa jako konkurenci chrześcijan.

Mimo iż demonologia Enocha ma posmak religijnego mitu narodów nie-żydowskich, jego idea zbawienia od zła zdradza skłonności gnostyczne.

Czytamy, na przykład, w Rozdziale 42: "Mądrość przybyła by żyć wśród ludzi i nie znalazła miejsca by spocząć. Wtedy ona powróciła do swego domu i zajęła swój tron wśrod aniołów."

Czytamy o Mesjaszu, potocznie określanym jako "syn kobiety", czasami "syn człowieka", a raz "syn Boga", iż istniał on od początku: "Zanim powstało słońce i znaki [zodiaku], zanim powstały gwiazdy na niebie, jego imię było ogłoszone przed Panem duchów. Przed stworzeniem świata i ukryty przez Nim [Bóg] i przed Nim będzie od wieczności aż na wieczność."

Niebo i Piekło. (Za H. F., pewnym nieznanym staroniemieckim mistrzem.) Ukazujące gnostyczny ideał Trójcy Boga ojca, Boga matki i Boga syna.
Niebo i Piekło.
(Za H. F., pewnym nieznanym staroniemieckim mistrzem.)
Ukazujące gnostyczny ideał Trójcy Boga ojca, Boga matki i Boga syna.


"Wszystkie sekrety mądrości wypłyną z myśli jego ust, ponieważ Pan duchów dał mu mądrość i wychwalał go. W nim żyje duch mądrości i duch który Jego obdarzył zrozumieniem, oraz duch doktryny i mocy, a także duch wszystkich tych którzy zostali osądzeni i teraz spoczywają. On osądzi wszystkie ukryte rzeczy i nikt nie będzie mówił błahych słów przed Nim, ponieważ On jest wybrany przed Pana duchów. Jest potężny w wszelakich sekretach osądzaniach i niesprawiedliwość nie ma przed Nim dla siebie miejsca."

Bóg mówi o synach ziemi: "Ja i mój syn zjednoczymy się z nim na zawsze i wieki wieków w ścieżce prawości dla wszystkich żywych."

Spirytualistyczne poglądy w Księdze Enocha, szczególnie nadnaturalna osobowość Mesjasza, nie są szczególnie wyjątkowe dla chrześcjan, lecz esseńczyków lub gnostyków, stojąc nawet w sprzeczności wobec idei mówiącej o tym że Mesjasz przybędzie cieleśnie i będzie żył wśród ludzi jako prawdziwy człowiek.

Szkoda że nie posiadamy orginału, lecz jedynie etiopską wersję Księgi Enocha, która została przetłumaczona na niemiecki przez Dr. A. Dillmann'a, ponieważ ma ona wielkie znaczenie dla historyka. Posiada ona posmak ducha gnostycyzmu judaistycznego i prawdopodobne jest że pierwotna Księga Enocha została napisana w 110 r.p.n.e. przez jakiegoś Żyda z odłamu Faryzeuszy.

"Księga Mądrości i Gnostycka Idea Trójcy"

Księga Mądrości, dzieło judaizmu aleksandryjskiego, wykazuje ślady wpływów zarówno greckich jak i wschodnich, mówiąc o Diable jako o posiadającym zazdrosne myśli wprowadzając śmierć do świata. Czytamy: "Bóg stworzył człowieka nieśmiertelnego i uczynił go na obraz swej własnej wieczności; niemniej jednak, z powodu zazdrości Diabeł wprowadził śmierć do świata i sprawił iż uczepiła się jego boku aby ją odkrył."

Trójca Święta w Watykanie. (Za Pietro Berrettini. Reprodukcja z
Trójca Święta w Watykanie.
(Za Pietro Berrettini. Reprodukcja z "Il Vaticano", płyta XX)


Literatura Ksiąg Mądrości wykazuje wiele śladów wpływów indyjskich. Samo słowo mądrość lub "sophia", wydaje się być zapożyczonym słowem "bodhi". W tym samym czasie, idea trójcy zaczyna się zakorzeniach w umysłach Żydów, najstarsza postać jej zaczyna być kształtowana na wzór rodziny, która składa się z ojca, matki i syna. Księgi Mądrości ukazuje związek Sofii z Bogiem jako jego małżonki i Mesjasza jako ich syna. Wielu gnostyków używało sformułowania Sofia, Pneuma i Logos jako nazwy dla drugiej osoby Bóstwa, które przedstawiało boskie macierzyństwo Boga-człowieka. Lecz podczas pierwszego okresu rozwoju Kościoła Chrześcijańskiego, idea Boga-matki została porzucona, Logos stał się utożsamiany z Bogiem Synem, który teraz stał się drugą osobą w Trójcy; a nazwa Pneuma lub duch została sama zachowana dla trzeciej osoby. Gnostycka koncepcja Trójcy, niemniej jednak, pozostawiła swój ślad w apokryfach Chrześcijan, ponieważ w "Ewangelii zgodnie z Hebrajczykami" Chrystus mówi o Duchu Świętym jako o swej matce.

Buddyjska trójca, Budda, Dharma, Sangha. (Japoński drzeworyt; Musée Guimet.)
Buddyjska trójca, Budda, Dharma, Sangha.
(Japoński drzeworyt; Musée Guimet.)


Trójca i Maria. (Ambrogio Fossano, zwany Borgognone. Poprzednio w S. Simpliciano w Milan, obecnie w  Brera. Za Lübke.)
Trójca i Maria.
(Ambrogio Fossano, zwany Borgognone. Poprzednio w S. Simpliciano w Milan, obecnie w Brera. Za Lübke.)


Idea Trójscy ma bardzo pradawne korzenie. Spotykamy się z nią w religii Babilonu, w Bramizmie i w Buddyzmie. Buddyści szukają ochrony u Buddy, Dharma i Sangha, zwanych trzema klejnotami, przedstawiającymi:
(1) Buddę nauczyciela
(2) Buddyjską religię lub dobre prawo
(3) społeczność Buddystów lub Kościół.

Doktryna Trójcy nie jest zawarta w Nowym Testamencie, wszystkie odniesienia które wydają się nawiązywać do niej zostały dopisane później i sfałszowane; lecz tworzy ona jednolitą część wszystkich systemów gnostyckich, gdzie pojawia się zarówno jako trzy abstrakcyjne zasady, lub też jako związek rodzinny Ojciec, Matka i Syn, postrzegany jako jedność.

Chrześcijańska Trójca. Z /Iconographie Chrétienne/. (Reprodukcja z  Bastian /Ethnol. Bilderbuch/, rysunek XVII).
Chrześcijańska Trójca.
Z "Iconographie Chrétienne". (Reprodukcja z Bastian "Ethnol. Bilderbuch", rysunek XVII)


Idea Trójcy Boga jako boskiej jedności Ojca, Matki i dziecka-Chrystusa zachowała się wśród Chrześcijan Wschodnich do czasów powstania Mahometanizmu. Koran nie zna jak dotąd niczego o uduchowionej koncepcji Trójcy z Kościoła Zachodniego, lecz przedstawia chrześcijańską Trójcę jako składającą się z Boga, Chrystusa i Marii. Owa gnostyczna koncepcja Trójcy jest naturalną ideą która w dalszym rozwoju chrześcijaństwa dowodzi o wystarczająco silnym wpływie kościoła rzymsko-katolickiego na jego kult Marii, matki Chrystusa, której osobowość była czasami dołączana do Trójcy, a czasami nawet pomniejszana i zastępowana przez Ducha Świętego.

Bardziej abstrakcyjna postać Trójcy, podkreślająca ją jako trój-jedność znajduje swój artystyczny wyraz w obrazie Boga jako posiadającego trzy twarze. Najbardziej uderzającym wśród owych dzieł jest pewne stare malowidło które zostało odkryte przez pewnego niemieckiego artysty w Salerno i opublikowane pierwszy raz w "Die Gartenlaube" (1882, nr. 47). Czworo oczu w ich rozmyślającej pozie tworzy dziwne wrażenie na widzach, trzy wydłużone nosy ukazując wolność od zmysłowości, brązowe włosy i broda wskazują na siłę, szerokie czoło na mądrość.

Trójca z Salerno. Bizantyjski styl z Dolnych Włoch, prawdopodobnie z  XIII wieku. Naszkicowane przez artystę w  /Gartenlaube/ w pewnej karczmie w  Salerno z pierwotnego malowidła które zostało sprzedane w międzyczasie pewnemu Anglikowi.
Trójca z Salerno.
Bizantyjski styl z Dolnych Włoch, prawdopodobnie z XIII wieku. Naszkicowane przez artystę w "Gartenlaube" w pewnej karczmie w Salerno z pierwotnego malowidła które zostało sprzedane w międzyczasie pewnemu Anglikowi.


"Współczesny Gnostycyzm"

Filozofia którą stworzył Jacob Böhme jest w związku z tym ciekawa ponieważ przedstawia ożywienie ducha Gnostycyzmu w jego najlepszej i najbardziej reprezentacyjnej postaci. Może ona służyć jako zastępcza aby scharakteryzować sposób w jaki przykładowe rodzaje myślenia starożytnego Gnostycyzmu i ich sposób pojmowania problemu zła.

Jacob Böhme.
Jacob Böhme.


Jacob Böhme był niemieckim mistykiem, urodzonym w 1575 roku w Alt-Seidenberg opodal Görlitz na Śląsku (w Silesi). Podobnie jak Dawid był w dzieciństwie pasterzem. Po zakończeniu terminowania od swego czternastego roku jako uczeń szewca i rozpoczynając związanie się z cechem szewców, stał się mistrzem szewskim w Görlitz w 1599 roku. Później w swym życiu zmienił swe zajęcie na produkcję rękawiczek. Jego książki krążyły za czasów jego życia w postaci jedynie rękopisów, lecz nawet to wystarczyło aby uczynić jego imię znanym poza granicami jego rodzimego miasta. Zmarł w niedzielę 17 listopada 1624 roku, w swym domu w Görlitz, podziwiany przez swych przyjaciół i prześladowany przez ograniczonych umysłowo wrogów którzy wykazali swą podłość nawet po jego śmierci poprzez zbeszczeszczenie nagrobka zmarłego filozofa. Niemniej jednak, najlepszym dowodem jego geniuszu i postrzegania których jego najlepsze cechy dostrzeżono wśród przyjaznych mu mieszczan, ukazują się w fakcie że syn szacownego Gregorius Richtera, głównego pastora Görlitz i najżarliwszego wroga Jacoba Böhme, wydał zbiór fragmentów z jego zapisków, które zostały później opublikowane w pełni w Amsterdamie w 1682 roku.

Podobieństwo rozważań Jacoba Böhme do Gnostycyzmu jest wyraźne, lecz owa zbieżność jest niemalże samoistna. Jego wykształcenie było bardzo ograniczone i znał jedynie pobieżnie teorie Paracelsusa (Theophrastus Bombast von Hohenheim, lata 1493-1541), Kaspara Schwenkfelda (1490-1561) i Valentina Weigela (1533-1588). Jego własny system jest orginalny sam w sobie. Jest tak z powodu opierania się na Biblii, którą czytał on z głęboką religijnością lecz zachowując zarazem niezależne myślenie.

Obrazek z książki Jacoba Böhme o troistości ludzkim życiu. Ilustrujący trzy zasady które rządzą życiem, składające się z zasad Dobra i Zła jako rozłożonych w Czasie
Obrazek z książki Jacoba Böhme o troistości ludzkim życiu.
Ilustrujący trzy zasady które rządzą życiem, składające się z zasad Dobra i Zła jako rozłożonych w Czasie.


Jacob Böhme postrzegał Boga jako niezgłębione podłoże istnienia, jako "Ungrund". Jego biograf w "Encyclopaedia Britannica", pisze o jego filozofii:

"Natura wyłoniła się z Niego, jesteśmy zatopieni w Nim.... Ten sam pogląd kiedy był ukazywany w racjonalniejszej logice Spinozy, był czasami odrzucany jako ateistyczny.

"Tłumacząc myśli Böhme z niewyraźnej wymowy symboli materialnych (co do których istnieją wątpliwości kiedy określa je jako konkretne przypadki a kiedy jako obrazowe wyobrażenia, lub też jako będące raczej "memoria technica") odkrywamy iż Böhme wyobraża sobie związek dwóch triad mocy. Każda triada opiera się o tezę, pewną antytezę i syntezę, obydwie są połączone ważną więzią. W skrytym życiu Boga, który jest zarazem "Nichts" i "Alles", istnieje pierwotna triada, a mianowicie, Przyciąganie, Rozproszenie i ich skutki, Agonia nieujawnionego Boga. Dokonane jest przejście: poprzez pewien akt woli boski Duch wkracza do Światła i natychmiast ukazuje życie widoczne w triadzie Miłości, Wyrażenia i będące ich skutkiem Widoczna Rozmaitość. Jako działanie przeciwieństw i ich skutki, wyjaśniane są związku duszy, ciała i ducha, dobro, zło i wolna wola; sfery aniołów, Lucyfera i tego świata.

"O wiele trudniejszym problemem do omówienia w tej filozofii jest wprowadzenie do zła... Zło jest bezpośrednim skutkiem głównej zasady boskiej manifestacji - jest to strona gniewu Bożego."

Trzy zasady. Strona tytułowa książki Jacoba Böhme na ten temat i ukazująca jego filozofię religijną.
Trzy zasady.
Strona tytułowa książki Jacoba Böhme na ten temat i ukazująca jego filozofię religijną.


Problem z ideą zła jest bardzo widoczny w filozofii Jacoba Böhme i posiada ona monistyczne rozwiązanie. Bez rozpoznawania dobra i zła, przechodzi do wniosku że istnienie zła jest wewnętrznie koniecznie i nieuniknione; jest ono ostatecznie zakorzenione w naturze samego Boga. Tęsknota za samo-spełnieniem tworzy cierpienie w samym Bogu i w dziele ujawniania się jego wola ukazuje zarówno jasne jak i ciemne strony życia.

Jacob Böhme wyprzedza Schopenhauera. Pisze on, w swej książce "Potrójne życie człowieka", str. 56:

"Ponieważ wszystkie rzeczy pozostają zgodnie z wolą i zgodnie z wolą zostaną przeprowadzone. Jeśli nie dostrzegam swej woli aby iść, me ciało pozostaje nieruchome. Tak więc moja wola opanowuje mnie i jeśli nie mam pragnienia aby poruszać się w pewne miejsce, nie będzie żadnej woli we mnie. Lecz jeśli pragnę czegoś innego, będzie to istotą mej woli.

"Wieczne słowo jest wieczną wolą." - tamże na stronie 17.

Materialność i zmysłowość są utożsamiane z grzechem, a grzech nie powstaje wraz z prawdziwym upadkiem lecz z żądą, snem który staje się objawem tego stanu.

"Przed swym snem Adam posiadał postać anioła, lecz po swym śnie miał ciało i krew, stąd też był grudką ziemi w swym ciele." - "Die drey Principien", str. 221.

Z całymi swymi gnostycznymi skłonnościami, Jacob Böhme nie jest dualistą lecz monistą. Dwoistość życia postrzegana poprzez cechy wyższej jedności tworzy trójcę której trzy zasady są przedstawione na stronie tytułowej książki Jacoba Böhme o tej tematyce, jako dwie przenikające się sfery które w miejscu swego styku tworzą trzecią strefę. Jest tutaj wieczna dobroć i jest wieczna podłość, jest także wieczna mieszanka obydwu tych czynników. Wieczna dobroć zawiera boskiego ducha i wszystkie anioły. Lecz sfera zła niemniej także jest wieczna. Jest to ostateczny ład świata materialnego. Pierwotny Adam (pewien rodzaj platonicznego pierwowzoru człowieka) był duchowy: jego upadek zaczął się wraz z zapadnięciem w sen, wskutek cielesnych żądz które zmieniły jego naturę i powiodły ku stworzeniu kobiety aby kusiła go.

Lecz Jacob Böhme nie jest dualistą, ponieważ postrzega trzy sfery jako będące jednością. Pisze on swej książce o Potrójnym Życiu Człowieka, str. 16:

"Przypominamy kochającego Boga i czytelnika poszukującego sposobu na dostrzeżenie tego Boga. Ów czytelnik nie powinien skupiać swego umysłu i swych zmysłów na poszukiwaniu czystego Bóstwa w samotności, wysoko ponad gwiazdami, jako żyjącego samotnie w niebiosach...
Nie, czyste Bóstwo jest wszędzie, zupełnie obecne w wszystkich miejscach i zaułkach. Jest tu wszędzie narodziny Trójcy w jednym Bycie i anielski świat sięgający ku wszystkim zaułkom o których kiedykolwiek mógłbyś pomyśleć; nawet ku środkowi ziemi, głazów i kamieni; wskutek tego także i do Piekła; krótko mówiąc, imperium gniewu Boga jest także wszędzie."

Jacob Böhme nie wierzył dosłownie w tekst lecz w ducha Biblii; chociaż był uważany za mistyka, objawienie którego poszukiwał było rozsądne tak jak można się było tego spodziewać o człowieku o jego kulturze. Swobodnie korzystał z Pisma Świętego, lecz wzywał dobrych chrześcijan aby szukali klucza do rozwikłania problemów istnienia głębiej. Rzekł: "Nikt nie może przybliżyć się do Boga innaczej niż poprzez Ducha Świętego" i poprzez "Ducha Świętego" rozumiał on owe duchowe oświecenie serca i umysłu. Mówi on (tamże na stronie15-16):

"Szukaj podłoża natury. W ten sposób zrozumiesz wszystko. I nie idź szaleńczo ku zwykłym zapiskom historycznym, ani nie twórz ślepych praw zgodnie z twymi własnymi wyobrażeniami którymi prześladujesz kogoś innego. W tym jesteś bardziej ślepy niż innowiercy. Szukaj serca i ducha Pisma Świętego aby duch mógł narodzić się w tobie i aby środek Boskiej Miłości mógł się otworzyć przed tobą. Tak możesz dostrzec Boga i rozmawiać z nim właściwie. Ponieważ jedynie na podstawie historii, nikt nie powinien ogłaszać się mistrzem, mędrcem i znawcą istoty Boskiej, lecz jedynie dzięki Duchowi Świętemu który pojawia się w innej zasadzie w środku życia ludzkiego i jedynie temu który szuka właściwie i poważnie."

Jacob Böhme skupia swą filozofię na wyjaśnianiu strony tytułowej swego dzieła "Troiste Życie", pisząc:

"Każde dzieło nacechowane przez to ma swój kształt, istotę i charakter, mądrość oraz cnotliwość swego twórcę. Jeśli teraz rozważymy wspaniale cudowe budowle widzialnego nieba i ziemi, rozważymy ich ruchy, wnikniemy w ich cechy i moce, osądzimy różnice pomiędzy ciałami stworzeń, jakże one są twarde i miękkie, prymitywne i wyrafinowane, mroczne i jasne, mętne i przeźroczyste, ciężkie i lekkie; natychmiast odkryjemy dwojaką matkę objawienia Boga, a mianowicie ciemność i światło które przenikają poprzez wszystkie swe moce i zamknięte cudy i tworzą się razem z nieboskłonem, gwiazdami, żywiołami i wszystkimi widzialnymi możliwymi do wyobrażenia stworzeniami, gdzie życie i śmierć, dobroć i zło są jednocześnie w każdej rzeczy. To jest trzecim z dwóch ukrytych żyć i jest to zwane czasem zmagania się z pustką...

"Tak oto stoi ten świat w zmieszanym życiu pomiędzy światłem a ciemnością niczym prawdziwe lustro obydwu, w którym cuda wieczności są objawiane w postaci czasu poprzez słowo, jak głosi Jan. Wszystkie rzeczy są uczynione z tego i bez tego nie powstało by nic co zostało stworzone."

Ruch gnostycki a szczególnie w swych żydowskim etapie rozwoju, ukazujący się w sekciarskim życiu i post-kanonicznej literaturze, jest o wiele ważniejszy niż się to ogólnie przypuszcza, ponieważ utorował on drogę dla chrześcijaństwa. Wiele chrześcijańskich dogmatów, takich jak cielesne wskrzeszenie zmarłych, są w Apokryfach Starego Testamentu, tak jak i tutaj, dosyć niewyraźnie ogłaszanych. Zaczyna być konieczne pełne sformułowanie nowych ideałów religijnych i ludzkie odnajdują w końcu Jezusa z Nazaretu - przywódcę którego silna osobowość wspiera środek wokoło którego kiełkujące nowinki mogą się skrystalizować w zorganizowany twór, Kościół Chrześcijański, któremu pisane jest stać się nowym i najbardziej wpływowym czynnikiem w historii świata.



Powrót do kult Diabła - dział Publikacje w Portalu Mrooczlandia




ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net


Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©