Portal Mrooczlandia



[ Magia : ] [ Publikacje : ] [ Kult Diabła ]

Wczesne Chrześcijaństwo

Jezus i Nowy Testament

Zły odegrał ważną rolę w wyobraźni ludzi w czasach Chrystusa. Szatan jest wspominany ciągle przez pisarzy i ludzi Izraela w ewangeliach synoptycznych, przez Apostołów, szczególnie przez św. Pawła i bardzo często w objawieniach św. Jana. Jezus podąża za powszechnymi wierzeniami owych czasów w przypisywaniu chorób umysłowych opętaniu demonami i możemy przyjąć iż podziela on powszechny pogląd odnośnie tej sprawy. Niemniej jednak, mówi on odnośnie całości, iż Diabeł ma w tym mniejszy udział niż stwierdzają to jemu współcześni.

W Ewangelii mówi się iż Jezus był kuszony przez Diabła w podobny sposób jak Budda był kuszony przez Mâra, Złego. Nawet szczegóły obydwu opowieści o kuszeniu niosą wiele cech podobieństwa.

Chrystus jest bardzo przekonujący w swym okazywaniu złych skutków grzechu. Porównuje on Sąd Ostateczny do podziału dokonanego przez rybaka który gromadzi dobre ryby w naczyniu, lecz wyrzuca złe (Mateusz XIII, 47). Mówi on o nagrodzeniu "dobrych i wiernych" podczas gdy "niedochodowi słudzy" będą wrzuceni "w zewnętrzną ciemność gdzie będą płakać i zgrzytać zębami". Piekło jest opisane jako "ogień który nigdy nie zagaśnie" i "robak który nie umiera." Podli ludzie są porównani do kozłów o którym Syn Człowieczy mówi: "Odejdźcie ode mnie przeklęci, ku nigdy nie gasnącemu ogniowi przygotowanemu dla Diabła i jego aniołów."

Jezus wypędzający Diabły. (Za Schnorr von Carolsfeld.)
Jezus wypędzający Diabły. (Za Schnorr von Carolsfeld.)

Bestia, siejąca kąkol wśród pszenicy. (Z  niemieckiej ilustracji biblijnej.)
Bestia, siejąca kąkol wśród pszenicy. (Z niemieckiej ilustracji biblijnej.)

Chrystus przedstawia Diabła jako wroga który zasiewa kąkol wśród pszenicy i raz stwierdza iż Szatan jest jednym z jego najbardziej ulubionych uczniów który mówi słowa mogące wiec ku kuszeniu. Czytamy w ewangelii Marka VIII 33 i Mateusza XVI 23:

"Zgromił on Piotra mówiąc: "Pójdź za mną, Szatanie, ponieważ najbardziej ciekawią cię nie rzeczy będące Boga, lecz rzeczy będące ludzkie.""

Sam ten fakt wydaje się być wystarczający by dowieść iż, podczas gdy naturalne jest że Chrystus używa tradycyjnej idei Szatana jako uosobienia złych mocy aby uczynić go namacalnym w swych przypowieściach, Szatan dla niego był głównie symbolem rzeczy podłych lub moralnie nagannych.

Jeśli opowieści Ewangelii naprawdę odzwierciedlają prawdziwe poglądy Jezusa, to wydaje się iż jego koncepcja sprawiedliwości była oparta o wzmiankę mówiącą iż przyszłe życie będzie dokładnym przeciwieństwem obecnego stanu rzeczy. Zgodnie z dosłownym znaczeniem języka przypowieści, bogaci nie są karani za grzechy, a Łazarz nie jest wynagrodzony za swe dobre uczynki: przyszły los pierwszych w Piekle a drugiego w Niebie jest skutkiem wyrównania, jak czytamy w ewangelii Łukasza XVI 25:

"Lecz Abraham rzekł, "Synu, pamiętaj iż w swym życiu dostaniesz wszelakie dobre i podobnie jak Łazarz złe rzeczy: lecz teraz jest on zadowolony, a ty cierpisz męki.'"

Bogaci, cieszący się życiem i cierpiący Łazarz. (Z  niemieckiej ilustracji biblijnej.)
Bogaci, cieszący się życiem i cierpiący Łazarz. (Z niemieckiej ilustracji biblijnej.)

Bogaci cierpiący w Piekle. (Z  niemieckiej ilustracji biblijnej.)
Bogaci cierpiący w Piekle. (Z niemieckiej ilustracji biblijnej.)

I tak jak na ziemi Bogaci mieli ubogiego Łazarza przed swoimi oczami, tak teraz Łazarz, siedząc na łonie Abrahama, widzi z zadowoleniem męki Bogaczy.

Wtrącenie w zewnętrzną ciemność gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów.(Z  niemieckiej ilustracji biblijnej.)
Wtrącenie w zewnętrzną ciemność gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów.
(Z niemieckiej ilustracji biblijnej.)

W myśl chrześcijańskiego sentymentu epoki apostolskiej wyrażonej w drugim liście do Tesaloniczan, gdzie św. Paweł pisze:
"Teraz proszę was, bracia, na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa i naszego spotkania z nim, abyście nie byli wkrótce wstrząśnięci lub zakłopotani, nie w duchu lub nie w słowie, lub też nie w żadnym liście iż dzień powrotu Chrystusa jest na wyciągnięcie ręki."

Św. Paweł wierzy iż "dzień powrotu Chrystusa jest na wyciągnięcie ręki patrząc na same wypowiedzi Chrystusa. Czytamy w ewangelii Marka IX 1:
"Mówił także do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy." "

Dzień Pana. (Za Michelangelo.)
Dzień Pana. (Za Michelangelo.)

Nie można wątpić w to iż w tym cytacie jest zapowiedziane drugie przyjście, szczególnie że istnieją podobne wzmianki które są napisane w tym samym duchu. W ewangelii Mateusza X 23, Chrystus oświadcza że jego uczniowie nauczają Ewangelii w Palestynie i uciekają z jednego miasta do innego kiedy są prześladowani za jego imię, "nie przejdą przez wszystkie miasta Izraela nim Syn Człowieczy przybędzie."

Św. Paweł oczekuje z ufnością iż on sam ujrzy dzień Pana, zaś z uwagi na jego bliskość uważa wszelakie ziemskie troski za zbędne. Wyjaśniwszy w swym liście do Koryntian znaczenie wydarzeń w historii Żydów i ukarania grzeszników, dodaje:
"Teraz wszystkie owe rzeczy zdarzyły się dla dania nam przykładu i są one napisane dla w celu napomnienia nas o nadchodzącym końcu świata." (I Kor X, II)

Kiedy niektórzy z chrześcijańskich Tessloniczan umierali, św. Paweł pocieszał ich oświadczając że ci którzy śpią zostaną wskrzeszeni i zebrani razem do nieba wraz z tymi którzy przetrwają. Słowa Pawła wyraźnie wskazują że on sam, wraz z Tessloniczanami do których się odnosił, pozostaje, faktycznie pewny co do głoszenia swej opini jako będącej "słowami Pana". Pisze on:

'Lecz nie pragnę byście byli ignorantami, niewiernymi, skupionymi na tych którzy śpią, niż nie żałować, nawet jak ci którzy nie mają nadzieji.

Sąd Ostateczny: Fresk w Campo Santo, Piza. Obrazujący proroctwo Św. Pawła: Sam Pan zstąpi z niebios z hukiem, z głosem archanioła i trąbą Boga; i zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.
Sąd Ostateczny: Fresk w Campo Santo, Piza.
Obrazujący proroctwo Św. Pawła: "Sam Pan zstąpi z niebios z hukiem, z głosem archanioła i trąbą Boga; zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi."

"Jeśli wierzymy że Jezus umarł i powstał ponownie, tak samo też tych którzy spoczywają w Jezusie Bóg przyprowadzi z sobą."
"Stąd też powiemy wam słowem Pana, że my którzy jesteśmy żywi i pozostajemy w nadchodzącym Panu nie możemy powstrzymać tych którzy zasnęli."
"Ponieważ sam Pan zstąpi z niebios z hukiem, z głosem archanioła i z trąbą Bożą; a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi."
"Potem my którzy jesteśmy żywi i pozostaliśmy zostaniemy zgromadzeni razem w obłokach aby spotkać Pana w niebie: wiecznie będziemy z Panem."
"Przeto pocieszajcie się wzajemnie tymi słowy."

Kiedy pierwsi uczniowie stawali się coraz to bardziej rozczarowani nie przybyciem Pana w chmurach niebios, ważny przywódca Kościoła Chrześcijańskiego napisał list w celu ożywienia ich wiary, którzy byli w stanie cierpieć z powodu ośmieszania ich przez osoby które nie podzielają ich wiary. Czytamy w drugim liście św. Piotra:

"Ten drugi list, umiłowani, który piszę do was; w którym zarówno zamieszam w waszych umysłach w celu przypomnienia:"
"Abyście pamiętali słowa które zostały wypowiedziane przed świętą przepowiednią i przykazaniem nam, apostołom Pana i Zbawiciela:"
"Wiedząc to pierw, że przybędzie w ostatnich dniach szyderców, kroczących po ich własnych żądzach,"
"I mówiąc, 'Gdzie jest obietnica nadejścia ? Mimo iż ojcowie zasnęli, wszystkie rzeczy trwają tak jak były od początku stworzenia.'
"... Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy mężczyźni cierpią na ospałość; lecz jest cierpliwy dla nas - strzeże, nie pragnąc aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy się opamiętali."
"Lecz dzień Pana nadejdzie niczym złodziej w nocy; w której niebiosa otworzą się z wielkim hukiem, a żywioły zleją się w gorączkowym żarze, ziemia także i rzeczy której na niej są zostaną spalone."
"Widząc że wszystko to zostanie zniszczone, jak powinny postępować osoby pragnące ulec świętej przemianie i boskości ?"
"Szukając na odpowiedzi na to i spiesząc się ku nadejściu Dnia Pana, kiedy to niebiosa znikną w okniu a żywioły zleją w gorączkowym żarze ?"
"Niemniej jednak, my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, gdzie zamieszkają prawowici."

Obecny świat pozostaje w mocy Szatana aż wypełni się przepowiednia drugiego przyjścia Chrystusa i jesteśmy lepiej przygotowani na spotkanie się z jego atakami; jak mówi autor pierwszego listu św. Piotra:
"Bądźcie trzeźwi, bądźcie czujni; ponieważ wasz wróg, Diabeł, niczym ryczący lew krąży wokoło i wypatruje kogo można by pożreć."

Prócz jego dawnych nazw takich jak Szatan, Beelzebub, i Diabeł (który później pojawia się pierw u Jezusa Syracha), Zły jest nazywany w Nowym Testamencie księciem świata, wielkim smokiem, starym wężem, księciem diabłów, księciem mocy powietrza, duchem który obecnie przejawia się u dzieci niedowierzaniem, Antychryst. Szatan jest przedstawiany jako założyciel imperium które zmaga się i przeciwdziała Królestwu Bożemu na Ziemi. Jest potężny, lecz mniej potężny niż Chrystus i jego anioły. Jest pokonany i skazany na zagładę przez Chrystusa, lecz nadal pozostaje nieograniczony.

Niedawno odkryta czwarta księga Daniela zawiera opowieść która charakteryzuje oczekiwania wczesnego Kościoła. Czytamy o pewnym człowieku, zajmującym posadę przewodniczącego (προεστώς) w chrześcijańskim zgromadzeniu w Syrii:

"Przekonał wielu braci, z ich żonami i dziećmi, aby udali się w dzicz by spotkać się z Chrystusem i oni wędrowali ku górom i pustyniom, gdzie gubili swe ścieżki; koniec taki był iż kilku zostało złapanych jako złodzieje i zostałoby poddanych egzekucji przez burmistrza miasta (ἡγεμών) gdyby nie to że jego żona była wierząca i w odpowiedzi na jej prośbę położył on kres prześladowaniom skierowanym przeciwko nim."

Sprawy tego rodzaju pojawiały się często. Czytamy o innym przywódcy chrześcijan ( także προεστώς) w Pontus że on także nauczał o zbliżającym się dniu Sądu Ostatecznego:

"Doprowadził swych braci do takiego stanu lęku i drżenia że oni porzucali swe ziemie i pola, pozwalając im stać się pustymi i większość z nich sprzedawała swe majątki."

Wiara w bliskość nadejścia dnia Sądu Ostatecznego zanikła podczas trzeciego wieku, lecz była okresowo ożywiona w roku 1000, który był powszechnie uznawany za koniec milenium przepowiedziany przez św. Jana w Księdze Objawienia. Chaos i bieda która wynikały z głupich działań których ludzie dopuszczali się w oczekiwaniu na zbliżający się dzień sądu nad całym Chrześcijaństwem były nie do opisania. Niektórzy roztrwonili swój majątek w celu cieszenia się ostatnimi dniami swego życia; niektórzy sprzedali wszystko co mieli i dali to biednym; niektórzy przekazali całe swe majątki na rzecz mszy i podarowali je Kościołowi; tak niemalże wszyscy którzy byli wypełnieni wiarą w nadejście Pana padli ofiarą najbardziej podłej nędzy i niedostatku.

Żydowsko-Chrześcijańska Eschatologia

Objawienia św. Jana, napisane pomiędzy 68 a 70 r.n.e., po śmierci Nerona i przed zniszczeniem Jeruzalem, ukazują eschatologię wczesnego chrześcijaństwa, które jest bardzo zbliżone do takich tradycji Żydów jakie zachowały się w księgach proroków w Apokryfach Starego Testamentu.

Autor Objawień jest żydowskim chrześcijaninem, który w imię Syna Człowieczego powiadamia siedem kościołów Azji Mniejszej iż Bóg nienawidzi Nikolaitów (I, 6 i 15), pewnej antynomistycznej sekty wśród gnostyków którzy zgodnie z Irenaeuszem (I Rozdział, 26) traktowali prawo Mojżeszowego, nomos (gr.: prawo), jako nieistotne dla zbawienia. Wydane ostrzeżenie przeciwko "tym którzy mówią że są Apostołami a nimi nie są" wydaje się być skierowane bezpośrednio ku św. Pawłowi, który, podobnie jak Nikolaici, jest także znany z swych wyraziście antynomistycznych zasad i nie widzi żadnego grzechu w ucztowaniu z poganami, nawet jeśli jadło zostało złożone w ofierze ich bożkom.

Niemiłe określenie jako sympatyka antynomicznych poglądów, tj. Pawłowe Chrześcijaństwo w mieście Tiatyra, jest wspomniane w II Rozdziale, wersety 20-29, które prawdopodobnie odnoszą się do Lydii, sprzedawcy purpury, który został ochrzczony przez Pawła (Dzieje XVI 14-15). Wielkie obietnice Pana przekazane wiernym poprzez św. Jana, są ściśle ograniczone do żydowskich chrześcijan, aby przestrzegali prawa i wytrzymali aż do drugiego przyjścia Chrystusa (II 25). Jako nagrodę, Chrystus, zgodnie z wizjami św. Jana, da im przyjemność zniszczenia Niewiernych, mówiąc:

"A ten który przezwycięży i zachowa me dzieła (tj. prawo) aż do końca, ten zaś będzie władał nad narodami; będzie on władał żelazną różdżką: ponieważ naczynia z gliny zostaną rozbite na kawałki; tak jak ja otrzymałem od mego Ojca."

Chrześcijańskie wymierzenie sprawiedliwości światu zgodnie z Objawieniami św. Jana. (Za Schnorr von Carolsfeld.)
Chrześcijańskie wymierzenie sprawiedliwości światu zgodnie z Objawieniami św. Jana. (Za Schnorr von Carolsfeld.)

Czterech jeźdźców apokalipsy. Malowidło ścienne w Campo Santo, Berlin (za P. Von Cornelius.)
Czterech jeźdźców apokalipsy. Malowidło ścienne w Campo Santo, Berlin (za P. Von Cornelius.)

Św. Jan wierzył że Sąd Ostateczny nad światem jest na wyciągnięcie ręki. Baranek złamie siedem pieczęci i czterej ludzi na koniach, jeden z koroną, jeden z mieczem, jeden z wagą a na końcu Śmierć, wiedziona przez Piekło, zostaną wypuszczeni. Męczennicy Boga otrzymają białe szaty, słońce stanie się czarne niczym wór, a księżyc stanie się krwisty. Wtedy anioł ogłosi trzykrotne Biada ku mieszkańcom ziemi. Czeluść jest otwarta i czterej aniołów którzy byli więzieni są wypuszczeni aby zabić trzecią część ludzi. Nastąpi walka pomiędzy rodzącą kobietą a smokiem, lecz smok jest strącony w dół. Pojawia się Bestia z siedmioma głowami i dziesięcioma rogami; podąża za nią kolejna Bestia i czyni obraz pierwszej Bestii aby mógł być czczony przez ludzi. "Liczbą Bestii" jest "sześćset trzydzieści sześć," (przyp. tłumacza - wskutek błędów przekładów późniejsi kopiści zaczęli bezprawnie zmieniać ową liczbę na 666, podciągając ją pod kabalistyczną wymowę liczby 666 (zaprzeczenie doskonałości) mimo iż w pierwotnych tekstach jest mowa o liczbie 636) która zgodnie z kabalistycznym symbolizmem oznacza "Nero" (Neron)". Rzymski Cesarz jest tu traktowany jako wcielenie Szatana i przez krótki okres czasu dana jest władza pogańskim rządom ponad światem. Lecz zwycięski Baranek stoi na Górze Syjon; głoszona jest Ewangelia a sierp do żniw jest gotów do zbioru kiści winogron. Wtedy siedem czar gniewu jest wylane na ludzkość. Miasto "które włada ponad królami ziemi" (tj., Rzym), dawny Babilon, matka obrzydliwości, upadnie, a ptaki powietrza będą zwołane aby nasyciły się ciałami zabitych. Szatan będzie związany przez tysiąc lat, lecz później zostanie uwolniony ponownie. W ostatecznej walce, Goga i Magoga zostaną podbite, po czym zostaną stworzone nowe niebiosa i nowa ziemia. Niebiańskie Jeruzalem zstąpi na ziemię i dwanaście plemion zamieszka w mieście, które nie potrzebuje słońca, ponieważ Bóg jest jego światłem. Pogańscy chrześcijanie pozostaną na zewnątrz: "Narody tych którzy zostali zbawieni krocząc ku jego światłu i królów ziemi przynoszących ku niemu swą chwałę i honor."

Jest to streszczenie Objawień św. Jana, które jest bardzo istotną księgą, ponieważ zawiera poglądy wczesnych chrześcijan żydowskich dotyczące planów Boga w historii świata i mocy zła odgrywającej w niej najważniejszą rolę.

Obrzydliwa Kobieta. Za Objawieniami św. Jana, (Albrecht Dürer.)
Obrzydliwa Kobieta. Za Objawieniami św. Jana, (Albrecht Dürer.)

Główne proroctwo żydowskiego chrześcijana, autora Objawień, pozostaje niespełnione. Z powodu dziwnej ironi losu chrześcijaństwo żydowskie zniknęło z powierzchni ziemi, podczas gdy chrześcijaństwo rzymskie stało się ośrodkiem chrześcijaństwa nie-żydowskiego, w którego objęciach urosło do bardziej potężnej siły niż pogański Rzym posiadał w trakcie swego politycznej potęgi. Chrześcijaństwo zostało całkowicie zromanizowane i pozostało pod kontrolą Rzymu aż Reformacja podzieliła na pół chrześcijaństwo i otworzyła nowe możliwości twórczego rozwoju chrześcijaństwa, nie będącego już dłużej pod presją conclave włoskich kardynałów i papieża Rzymu.

Zstąpienie do Piekła

Wiara w Szatana i Piekło stanowi istotną część wczesnego chrześcijaństwa i wierzono że Chrystus natychmiast po swej śmierci na krzyżu walczył i pokonał księcia piekieł. Mimo iż dawne rękopisy tak zwanej Wiary Apostołów nie zawierają odniesień do "zstąpienia do piekła", które to zostało wtrącone w siódmym wieku, nie może być jednak wątpliwości że idea owa rzeczywiście była bardzo popularna w drugim wieku. Ewangelia Nikodemusa, która jest powszechnie traktowana jako dzieło z trzeciego wieku, omawia tą część wierzeń chrześcijańskich i oferuje nam szczegółowe doniesienia o zstąpieniu Chrystusa do Piekła; możemy w niej, w Rozdziałach XV - XVI przeczytać co następuje:

"Szatan, książe i dowódca śmierci, rzekł do księcia piekła: przygotuj się do otrzymania samego Jezusa z Nazaretu, który przechwalał się iż jest Synem Bożym, a jednakże okazał się człowiekiem lękającym się śmierci i rzekł: Ma dusza jest niesłychanie smutna aż do śmierci. Ponadto wyrządził mi i wielu innym wiele szkód; tych których uczyniłem ślepymi i kulawymi a także tych których dręczyłem licznymi diabłami, wyleczył swym słowem; w dodatku zaś tych których przyprowadziłem martwych do ciebie, odebrał ci siłą."

"Na to książe piekła odrzekł Szatanowi, Któż jest tak potężnym księciem a jednak człowiekiem który lęka się śmierci ? Ponieważ wszyscy możni ziemi są w mej mocy, kogóż ty oddajesz mej mocy. Lecz jeśli on jest tak potężny w swej naturze, potwierdzam ci że to prawda, iż jest wszechmocny w swej boskiej naturze i żaden człowiek nie może oprzeć się jego mocy. Kiedy więc, rzekł on iż lęka się śmierci, zapragnął usidlić cię i nieszczęściem będzie dla ciebie po wsze czasy."

"Wtedy Szatan odrzekł, mówiąc do księcia piekła: Czemuż więc wyrażasz wątpliwości i obawiasz się przyjąć Jezusa z Nazaretu, wroga zarówno twego jak i mego ? Co do mnie, kusiłem go i podburzałem mój dawny lud, Żydów, z gorliwością i gniewem przeciwko niemu. Naostrzyłem włócznię od której cierpiał; Zmieszałem żółć z octem i nakazałem aby to pił; przygotowałem krzyż aby go ukrzyżować i gwoździe aby przebiły jego ręce i nogi; a teraz jest martwy w mych rękach, przynoszę go tutaj, zarówno dla ciebie jak i dla mnie."

"Wtedy książe piekieł odpowiadając rzekł: Rzekłem mi teraz iż on odbierał mi zmarłych siłą. Ci którzy są trzymani tutaj powinni żyć ponownie na ziemi z której zostali zabrani, nie dzięki swej własnej mocy, lecz dzięki modlitwom składanym do Boga, a ich wszechmocny Bóg zabierze ich ode mnie. Kim więc, jest ów Jezus z Nazaretu iż poprzez swe słowo odbierał mi zmarłych bez modlitwy do Boga ? Być może jest on tą samą osobą która zabrała mi Łazarza, po tym jak był on od czterech dni martwy i zarówno cuchnął jak i był zgniły; którego miałem w władzy jako zmarłą osobę, lecz on przywrócił go ponownie do życia dzięki swej mocy."

"Szatan, odpowiadając, rzekł do księcia piekła: Jest to ta sama osoba, Jezus z Nazaretu, która, kiedy książe piekła to usłyszał, rzekł ku niemu, zaklinam cię mocami które należą do mnie i do ciebie, abyś nie przyprowadzał mi go. Ponieważ kiedy usłyszałem siłę jego słowa, drżałem z strachu i cała ma bezbożna świta była w tym samym czasie zmieszana; nie byliśmy w stanie zatrzymać Łazarza, lecz on nim wstrząsnął, z wszystkimi oznakami złości on natychmiast nas opuścił; a sama ziemia w której zostało złożone ciało Łazarza, obecnie wydała go żywego. Wiem teraz iż jest on Wszechmocnym Bogiem, który może dokonać takich rzeczy, który jest potężny w swej władzy, potężny w swej ludzkiej naturze, który jest Zbawcą ludzkości. Nie przyprowadzaj więc jego osoby tutaj, ponieważ uwolni wszystkich tych których trzymam uwięzionych niedowierzaniem i skrępowanych więzami ich grzechów, a następnie powiedzie ich ku życiu wiecznemu."

"Kiedy Szatan i książe piekieł rozmawiali w ten sposób, nagle zabrzmiał tam głos niczym grzmot i szum wiatru, mówiący: Otwórzcie wrota, księcia; niech pozostaną otwarte, wieczne wrota, a nadejdzie Król Chwały."

"Kiedy książe piekieł usłyszał to, rzekł do Szatana, Odejdź ode mnie i z mych włości; jeśli jesteś potężnym wojownikiem, walcz z Królem Chwały. Lecz cóż ty miałbyś z nim uczynić ? Następnie wyrzucił go z swej siedziby. Wtedy książe rzekł do swych bezbożnych przywódców: Zamknijcie brązowe wrota okrucieństwa i zabarykadujcie je żelaznymi sztabami, walczcie odważnie, innaczej zostaniemy wzięci jako jeńcy."

"Lecz kiedy całe towarzystwo świętych usłyszało to, rzekli głośnym i gniewnym głosem ku księciu piekła: Otwórz swe wrota, aby Król Chwały mógł wkroczyć."

"Nawet boski prorok Dawid krzyknął, mówiąc, Czyż kiedy byłem na ziemi nie prorokowałem i rzekłem, Iż ludzie będą wychwalać Pana za jego dobroć i jego cudowne dzieła dla dzieci ludzkich. Ponieważ on wyłamał wrota z brązu, zerwał żelazne sztaby ciosem. Przełamał je z powodu ich niegodziwości i z uwagi na ich nieprawość zostały one złamane."

Chrystus zstępujący do Piekła (Sasha Schneider.)
Chrystus zstępujący do Piekła (Sasha Schneider.)

"Po tym inny prorok, a mianowicie, święty Izajasz, przemówił w podobny sposób do wszystkich świętych, Czyż ja nie prorokowałem trafnie wam kiedy żyłem na ziemi ? Martwy człowiek będzie żył i ci którzy są w swych grobach powstaną ponownie i pocieszą tych którzy są na ziemi; ponieważ rosa która pochodzi od Pana przyniesie im wybawienie. Rzekł w innym miejscu: Śmierć, gdzieś jest twe zwycięstwo ? Śmierć, gdzież jest twe żądło ?"

"Kiedy wszyscy święci usłyszeli owe słowa wypowiedziane przez Izajasza, rzekli ku księciu piekła: Otwórz teraz swe wrot i zdejm cienkie żelazne sztaby, ponieważ zostaniesz teraz spętany i nie masz mocy."

"Wtedy zabrzmiał donośny głos, niczym dźwięk grzmotu, mówiąc, Otwórz swe wrota, o książe; niech pozostaną otwarte, twe wrota do piekła, a wkroczy nimi Król Chwały."

"Książe piekieł dostrzegając iż ten sam głos się powtórzył, krzyknął jakby był nieświadom: Kim jest Król Chwały ? Dawid odrzekł księciu piekieł i rzekł: Rozumiem słowa owego głosu, ponieważ mówiłem im o jego duchu. Teraz, jak już rzekłem, mówię ku tobie, Panie silny i potężny, Panie potężny w bitwie: jest on Królem Chwały i jest on Panem niebios i ziemi. Spojrzał w dół by usłyszeć jęki uwięzionych, aby uwolnić tych którzy są skazani na śmierć. Teraz zaś, brudny i śmierdzący książe piekła, otwórz swe wrota, aby mógł poprzez nie wkroczyć Król Chwały; ponieważ jest on Panem niebios i ziemi."

"Kiedy Dawid to mówił, potężny Pan pojawił się w postaci człowieka i oświetlił te miejsca które dotychczas były widziane w ciemności, zerwał rozdzierając kajdany które przedtem nie mogły być zerwane; z swą niezwyciężoną mocą odwiedził tych którzy siedzieli w głębokiej ciemności przez nieprawość i w cieniu śmierci z powodu grzechów. Bezbożna Śmierć i jej okrutni dowódcy słysząc o tych rzeczach, zostali przepełnieni lękiem w ich licznych królestwach, gdzie wiedzieli oni wyraźnie światło i samego Chrystusa nagle zjawiającego się w ich włościach; stądteż krzyknęli i rzekli: Jesteśmy skrępowani przez ciebie; wydajesz się pragnąć naszego zmieszania przed Panem. Kimże jesteś, który nie masz śladu zepsucia, lecz ów jasny wygląd który jest w pełni dowodem twej wielkości, na którą ty wydajesz się nie zważać ? Kimże jesteś, tak potężny i tak słaby, tak wielki i tak mały, zarazem i jednakże żołnierz pierwszej rangi, który może rozkazywać w kształcie sługi jako pospolity żołnierz ? Król Chwały, martwy i żywy, mimo że zabity na krzyżu ? Który leżał złożony martwy do grobu, a jednakże zstąpił żywy do nas i w twej śmierci drży wszelakie stworzenie, zaś wszystkie gwiazdy są poruszone, a teraz dajesz swą wolność dla zmarłych i czynisz zamieszanie wśród naszych armii ? Kimże jesteś ty, uwalniasz jeńców którzy są zakuci w łańcuch grzechu pierworodnego i przynosisz im ich uprzednią wolność ? Kimże jesteś ty, którzy rozpościerasz tak chwalebne i boskie światło ponad tymi którzy są oślepieni przez ciemności grzechu ?

"W podobny sposób wszystkie legiony diabłów zostały porażone podobnym przerażeniem i z najbardziej uległym lękiem i rzekły: Skąd bierze się to, iż ty Jezu Chryste, że jesteś człowiekiem tak potężnym i chwalebnym w swym majestacie, tak jasnym iż nie masz skazy i tak czysty że nie masz żadnego występku ? Wtedy Król Chwały depcząc śmierć, porwał księcia piekieł, pozbawił go całej jego mocy i wziął naszego ziemskiego ojca Adama z sobą do swej chwały."

"Wtedy książe piekła zwrócił się do Szatana i z wielkim oburzeniem rzekł do niego: O ty książe zniszczenia, autorze porażki i wygnania Belzebuba, otaczany pogardą przez aniołów Boga i nienawidzony przez wszystkie prawowite osoby ! Cóż skłoniło cię aby tak uczynić ? Dlaczego odważyłeś się zarówno bez powodu lub usprawiedliwienia, ukrzyżować go i strącić ku naszym królestwom osobę niewinną i prawowitą, a tym samym straciłeś wszystkich grzeszników, bezbożne i nieprawe osoby w całym świecie ?"

"Kiedy książe piekieł przemawiał tak do Szatana, Król Chwały rzekł do Belzebuba: książe piekieł, książe Szatan będzie poddanym twego królestwa na zawsze, w komnacie Adama i jego prawowitych synów, którzy są moi. Wtedy Jezus wyciągnął przed siebie swą dłoń i rzekł: Chodźcie do mnie, wszyscy święci, którzy jesteście stworzeni na me podobieństwo, którzy byliście skazani przez drzewo zakazanego owocu i przez diabła oraz śmierć; żyjcie teraz przy drewnie mego krzyża; diabeł, książe tego świata, jest przezwyciężony a śmierć jest pokonana."

Piekło

Idea Piekła wśród wczesnych chrześcijan może być znaleziona w objawieniach św. Piotra, które zostały uznane za kanoniczne przez Klemensa z Aleksandrii który dodał je do Listów Apostolskich, podczas gdy Fragment Muratorian wspomina je jako księgę Nowego Testamentu. Zgodnie z doniesieniami Sozomenosa była ona czytana w pewnych kościołach Palestyny co roku, jako przygotowanie do świętowania Wielkanocy w około 440 r.n.e. Była używana w Rzymie i Aleksandrii pod koniec drugiego wieku, wraz z objawieniami św. Jana, gdzie, zgodnie z Euzebiuszem, oba pisma należały do spornych kanonicznie ksiąg, by tak rzec, były one postrzegane jako kanoniczne lecz nie bez protestów w pewnych kręgach.

Zgodnie z objawieniami św. Piotra, Niebiosa i Piekło są miejscami. Niebiosa są opisane przez św. Piotra w następujący sposób:

"I rzekł do niego (Pan): 'Gdzie są sprawiedliwi, i co jest ich wiekami w których, oni posiadają te chwalebne życie ?' Pan ukazał mi dużą przestrzeń poza tym światem, wypełnioną swiatłem i powietrze było oświetlane na wskroś przez promienie słońca. Sama ziemia była kwitnąca z niewiędnącymi kwiatami i wypełniona słodkim zapachem, oraz wspaniale pachnącymi i nieśmiertelnymi oraz błogosławionymi owocodajnymi roślinami. Taka była pełnia kwiatów że słodki zapach przenikał stamtąd nawet ku nam. Mieszkańcy owego miejsca byli odziani w szaty lśniących aniołów; szaty ich były podobne do otoczenia. Aniołowie byli zgromadzeni wokoło nich. Chwała wszystkich którzy żyli tam była taka sama i jednym głosem mówili radosne i głośne hymny wielbiące Pana Boga w owym miejscu. Rzekł Pan dla nas: To miejsce jest dla waszych wysokich kapłanów, sprawiedliwych ludzi.'"

Chrześcijańskie przedstawienie Sądu Ostatecznego. Płaskorzeźba na głównej bramie w Katedrze w  Bourges, Francja. XIV wiek. (Reprodukcja z Klassischer Skulpturenschatz.)
Chrześcijańskie przedstawienie Sądu Ostatecznego.Płaskorzeźba na głównej bramie w Katedrze w Bourges, Francja. XIV wiek.
(Reprodukcja z Klassischer Skulpturenschatz.)

Piekło jest opisane w następujący sposób:
"Widziałem inne miejsce tuż naprzeciwko, nieprzyjemne i będące miejscem kary. A ci którzy zostali zesłani tam i ukarani aniołowie mieli swe szaty ciemne; tak jak kolor powietrza w tym miejscu był ciemny: niektórzy ludzie byli powieszeni za ich języki: byli to ci którzy bluźnili i przeklinali ścieżkę prawowitych; a pod nimi płonął mały jasny błędny ognik. Była tam wielka dziura wypełniona płonącymi nieczystościami (βόρβορος), w której tkwili liczni ludzie którzy mieli zniekształconą sprawiedliwość i atakowały ich anioły zemsty. Byli tam też i inni: kobieta powieszona za swój warkocz ponad tlącymi się nieczystościami. Byli oni tymi którzy szczycili się cudzołóstwem; lecz ci którzy sycili się esencją przestępków owych kobiet byli powieszeni za swe stopy i mieli swe głowy w nieczystościach i rzekłem, 'Nie wierzę że mógłbym wkroczyć do tego miejsca."

Chrześcijańskie przedstawienie Piekła. Płaskorzeźba na głównej bramie w Katedrze w  Bourges, Francja. XIV wiek.
(Reprodukcja z Klassischer Skulpturenschatz.)
Chrześcijańskie przedstawienie Piekła. Płaskorzeźba na głównej bramie w Katedrze w Bourges, Francja. XIV wiek.
(Reprodukcja z Klassischer Skulpturenschatz.)

"Widziałem morderców i ich wspólników wtrąconych w ciasne miejsce wypełnione diabelskim jadem i cierpienie owych zwierząt oraz wijących się wskutek tej kary. Robaki niczym ciemne chmury zabijały ich. Dusze zamordowanych ludzi, niemniej jednak, stały i patrzały na karanie swych morderców i mówiły: 'O Boże, sprawiedliwy jest twój osąd.' Lecz niedaleko owego miejsca widziałem miejsce kaźni w której krew i nieczystości ukaranych spływały w dół tak iż tworzyły sadzawkę i były tam kobiety którym krew sięgała szyji; naprzeciw nich wiele dzieci które przyszły na świat za wcześnie i one płakały. Ogniste promienie wyłaniały się z dzieci i uderzały w oczy kobiet. Ponieważ były one przeklętymi - które poczęły i dokonały aborcji. Byli tam ludzie i kobiety stojące do połowy swego ciała w płomieniach, byli oni wrzuceni w ciemne miejsce i dręczeni tam przez złe duchy. Ich trzewia pożerały robaki które nie giną. Byli to ci którzy prześladowali prawe osoby i osaczały je; obok nich byli znów kobieta i mężczyzna którzy grzyźli swe policzki i przykładano im gorące żelazo do ich oczu. Byli oni tymi którzy bluźnili i zdradzili ścieżkę prawości. Naprzeciwko nich był inny mężczyzna i kobieta którzy gryźli swe języki i mieli płonący ogień w swych ustach. Byli tymi którzy składali fałszywe zeznania. W innym miejscu były kamienie ostrzejsze niż miecze i dzidy, od których biło wielkie ciepło, a kobieta i mężczyzna w brudnych łachmanach tarzali się tam w mękach. Byli oni bogaczami i tymi którzy polegali na swych bogactwach nie okazując współczucia dla sierot i wdów, którzy gardzili rozkazami Boga. W innym wielkim miejscu wypełnionym materią i krwią i widocznymi nieczystościami byli ci którzy posiadali zamiłowania i zamiłowanie do rozrywki. Gdzie indziej byli mężczyzna i kobieta którzy zostali zrzuceni z wysokiej przepaści, a osiągnąwszy dno wspinali się ponownie ku swym oprawcom aby owi zrzucili ich ponownie z przepaści i nie dawano im odpoczynku od owej męki. Są tymi którzy plugawili swe własne ciała. ... I przy boku tej przepaści było miejsce które było całkowicie wypełnione ogniem, stali tam ludzi którzy wykonywali swymi własnymi rękoma rzeźbione przedstawienia i czcili je zamiast Boga, a obok nich byli mężczyzna i kobieta z rózgami którzy byli ich i nie ustawali w owej chłoście. Naprzeciwko stali blisko inni mężczyzna i kobieta, płonąc, kręcąc się i piekąc. Byli to ci którzy porzucili ścieżkę Boga."

Inny opis Piekła zgodny z poglądami chrześcijańskich gnostyków z trzeciego wieku zawarty jest w "Pistis Sophia", gdzie wszystkie miejsca kaźni są opisane w rozsądnej rozległości z wszystkimi szczegółami. "Zadziwiające jest," pisze profesor Harnack "iż 'Pistis Sophia' przewiduje w tej kwestii jak też i pod wieloma innymi względami szanuje rozwój Kościoła Katolickiego. Opiera się ona na mocy zbawiającej sakramentów, tajemnic, pokuty i praktyk umartwiania. Jednocześnie też dostrzega władzę Apostolską i próbuje pod każdym względem opierać swe doktryny na kanonie Starego i Nowego Testamentu." Jej data została ustalona z znaczną dokładnością na drugą połowę trzeciego wieku. Ta dziwna książka zawiera pytania Marii i niektórych z apostołów, na które Chrystus odpowiedział po swym wskrzeszeniu na Górze Oliwnej i jest ona prawdopodobnie identyczna z gnostycką księgą wspominaną przez Epifaniusza pod tytułem "Pomniejsze Pytania Marii". Harnack skupia uwagę na fakcie że książka jest dowodem zdumiewającej zgody tego późnego gnostycyzmu z późniejszym chrześcijaństwem katolickim. Autor "Pistis Sophia" jesty najwyraźniej przepojony duchem gnostycyzmu syryjskiego lub Ofizmu; lecz pisał on Egipcie, gdzie gnostycy syryjscy wywierali całkiem potężny wpływ. Objawienia tajemnic zgromadzone w doktrynie tożsamości Chrystusa z jego uczniami, co jest wyraźnie powtórzone z naciskiem. Ciekawa cecha gnostycka tej książki opiera się na idei reinkarnacji. Tak, dla przykładu, o św. Janie mówi wprost iż jest reinkarnacją Eliasza, a Apostołowie są, tak samo jak Chrystus, traktowani jako posiadający mityczne przedistnienie.

"Pistis Sophia" ujawnia wszystkie tajemnice świata, wśród nich tajemnice Piekła, lub, jak zwali je Egipcjanie, Amenti, które jest opisane w następujący sposób:

"Maria pytała się dalej i rzekła ku Jezusowi: 'Raz jeszcze, Mistrzu, jakiego rodzaju jest zewnętrzna ciemność ? Jak wiele obszarów kaźni jest w niej ?"

"A Jezus odpowiedział i rzekł do Marii: 'Zewnętrzna ciemność jest wielkim smokiem, z swym ogonem w paszczy; jest to zewnętrzna część świata i otacza go całkowicie. Jest tam wiele obszarów kaźni, ponieważ jest w nim dwanaście (głównych) lochów przerażających męk."

Typowa koncepcja Piekła. Niemiecki drzeworyt z czasów Reformacji.
Typowa koncepcja Piekła
Niemiecki drzeworyt z czasów Reformacji.

"W każdym lochu jest władca; a twarze władców są zupełnie odmienne od siebie nazwzajem."
"Pierwszy władca, w pierwszym lochu, ma twarz krokodyla i ma swój ogon w pysku. Z szczęk tego smoka wyłania się chłód wszelakiego rodzaju i zamarzanie; oraz wszystkie choroby wszelakiego rodzaju: jest nazywany swym prawdziwym imionem, w jego królestwie, Enchthonin."
"Władca drugiego lochu; jest prawdziwa twarz jest kocia i jest zwany w swym królestwie jako Charachar."
"Władca trzeciego lochu; jego prawdziwa twarz jest twarzą psa; jest zwany w swym królestwie jako Acharôch."
"Władca czwartego lochu; jest prawdziwa twarz jest twarzą węża: jest zwany w swym królestwie jako Achrôchar."
"Władca piątego lochu; jest prawdziwa twarz jest twarzą czarnego byka: jest zwany w swym królestwie jako Marchour."
"Władca szóstego lochu; jest prawdziwa twarz jest twarzą dzika: jest zwany w swym królestwie jako Lamchamôr."
"Władca siódmego lochu; jest prawdziwa twarz jest twarzą niedźwiedzia: jest zwany w swym królestwie jako Louchar."
"Władca ósmego lochu; jest prawdziwa twarz jest twarzą sępa (szakala): jest zwany w swym królestwie jako Laraôch."
"Władca dziewiątego lochu; jest prawdziwa twarz jest twarzą bazyliszka: jest zwany w swym królestwie jako Archeôch."
"W dziesiątym lochu jest wielu władców; każdy z nich, w swej prawdziwej twarzy, posiada siedem smoczych głów: a ten który jest ponad nimi wszystkimi, w ich królestwach, zwany jest Xarmarôch."
"Jedenasty loch, w tym rejonie także jest wielu władców; każdy z nich, z prawdziwymi twarzami, posiada siedem kocich głów: największym z nich który jest ponad nimi, zwany jest, w ich królestwach, Rhôchar."
"W dwunastym lochu także jest wielu władców niesłychanie licznych, każdy z nich w swej prawdziwej twarzy, posiada siedem psich głów: a największy z nich który jest ponad nimi, zwany jest owym królestwie Chrêmaôr."

"Owi władcy, więc, z owych dwunastu lochów, które są wewnątrz smoka zewnętrznej ciemności, każdy posiada imię dla dla każdej godziny i każdy z nich zmienia swą twarz co godzinę."

"Każdy z owych lochów ma drzwi które otwierają się ku górze, tak że smok zewnętrznej ciemności zawiera dwanaście lochów ciemności, każdy z nich posiada drzwi ku górze i pewnego anioła na górze pilnującego u drzwi lochów."

"Ów Leou, pierwszy człowiek, nadzorca światła, starożytny z pierwszej statuetki, ustawił na straży smoka, pozostawił tam smoka i jego władców zarządzających lochami które są w nim, do góry nogami.'

"I kiedy zbawiciel tak mówił, Maria Magdalena odpowiedziała i rzekła: 'Mistrzu, gdzie są dusze, więc, które zostały przywiedzione do owego miejsca, wiedzione przez owe dwanaście wrót, przy każde zgodnie z osądem na jakie zasługują ?'

"Zbawiciel odpowiedział i rzekł do Marii: 'Żadna dusza nie jest przyprowadzana do smoka przez owe wrota; lecz dusze bluźnierców i tych którzy pozostają w błędnych doktrynach, a także tych którzy nauczają takich doktryn, jak też i tych którzy mieli stosunek z mężczyznami, skażonych i bezbożnych, ateistów, morderców, cudzołożników, czarowników, wszystkich dusz więc tego rodzaju, jeśli nie żałowały tego w swym życiu i trwały uparcie w swych grzechach, a także wszystkich innych dusz które pozostały poza (światem światła), by tak rzec, które wyczerpały liczbę cykli przydzieloną im bez żalu i skruchy - oni zajmą się owymi duszami, w ich ostatnim cyklu i wszystkie dusze które wymieniłem tobie, porwą je poprzez otwór w ogonie smoka ku lochom zewnętrznej ciemności. A gdy oni zakończyli przynoszenie owych dusz do zewnętrznej ciemności poprzez otwór w jego ogonie, on wsunął z powrotem swój ogon do swej paszczy i zamknął ją. Jest to droga którą dusze są przenoszone do zewnętrznej ciemności.

"Zaś smok zewnętrznej ciemności posiada dwanaście prawdziwych imion które są zapisane na jego wrotach, nazwę dla wrót każdego lochu; a owe dwanaście imion różni się zupełnie od siebie, lecz wszystkie dwanaście są zawarte jedno w innym, tak iż ten ktoś wypowiada jedno z owych imion, wypowiada je wszystkie. A powiem ci je gdy wyjaśnię emanacje Pleroma. To więc, jest sposób w który ukształtowana jest zewnętrzna ciemność, która jest także smokiem.'

"Kiedy zbawiciel powiedział te rzeczy, Maria zapytała się i rzekła do zbawiciela: Jakie Mistrzu, są męki tego przerażającego smoka przed ukaraniem wszystkich osądzonych ?'

"Zbawiciel odrzekł i rzekł do Marii: 'Nie tylko są bardziej bolesne niż wszystkie kary sądów, lecz każda dusza która jest przyciągnięta do tego obszaru będzie uwięziona w bezlitosnym lodzie, w gradzie i palącym ogniu który tam jest. W rozpadzie świata, by tak rzec, w uniesieniu plemora, owe dusze zostaną zgubione w bezlitosnym lodzie i palącym ogniu i przestaną istnieć na wieczność.'

"Maria odpowiedziała i rzekła: 'Biada duszom grzeszników ! Teraz więc, o Mistrzu, jaki ogień jest gorętszy - ogień w świecie ludzi czy też ogień Amenti ?'

"Zbawiciel odrzekł i rzekł do Marii: 'Amen, mówię ku tobie, ogień w Amenti jest potężniejszy o wiele bardziej niż ogień w świecie ludzi, ponad dziewięciokrotnie."

Ważenie dobra i zła duszy<br> Przypomina nam jedną z podobnych wzmianek zachowanych z starożytnego Egiptu. (Około 1150 r.n.e. Z katedry w Auntun, Francja.)
Ważenie dobra i zła duszy
Przypomina nam jedną z podobnych wzmianek zachowanych z starożytnego Egiptu. (Około 1150 r.n.e. Z katedry w Auntun, Francja.)

"Ogień który jest karą wielkiego chaosu jest dziewięć razy bardziej gorący niż ogień w Amenti".

"Ogień który jest w karach władców którzy są na drodze pośrodku, jest dziewięć razy bardziej gorący niż ogień kar które są w wielkim chaosie'.

"'Ogień który jest w smoku zewnętrznej ciemności i wszystkich mękach w nim zawartych, jest bardziej gorący niż ogień który jest w karach i wyrokach władców którzy są na drodze pośrodku - ów ogień jest bardziej gorący niż one siedem razy.'

"Kiedy zbawiciel mówił to do Marii, ona uderzyła się swą pierś, krzyknęła głośno, z łzami i wszyscy uczniowie wraz z nią, mówiąc: 'Biada grzesznikom, ponieważ ich męki będą niesłychanie wielkie"

Zagłada Potępionych. (Za Luca Signorelli.)
Zagłada Potępionych. (Za Luca Signorelli.)

Pogląd gnostyków chrześcijańskich na Dzień Zagłady i Piekło zawiera wiele starożytnych tradycji egipskiej, indyjskiej i perskiej mitologii oraz zapowiada jednocześnie późniejsze poglądy Rzymskich Katolików jakie są ukazywane w średniowiecznej sztuce, odnajdując swe poetyckie zwieńczenie w "Boskiej Komedii" Dantego.

Szatan jest traktowany przez wczesnych chrześcijan jako Książe tego Świata i to wierzenie dominuje w Kościele tak długo jak pogańskie władze zachowują swą moc. Gdy tylko zostały one zastąpione przez chrześcijańskich władców i kiedy chrześcijaństwo zostało ustanowione religią państwową w Imperium Rzymskim, Szatan został stopniowo zdetronizowany a władza światem została przywrócona Bogowi.

Ideał Trójcy średniowiecznego chrześcijaństwa. (Dawne Niemcy.) Przedstawia Boga jako Cesarza, Chrystusa jako Króla i Ducha Świętego jako składowe światła, ładu i dobrego rządzenia. (Reprodukcja z Muther.)
Ideał Trójcy średniowiecznego chrześcijaństwa. (Dawne Niemcy.)
Przedstawia Boga jako Cesarza, Chrystusa jako Króla i Ducha Świętego jako składowe światła, ładu i dobrego rządzenia. (Reprodukcja z Muther.)

Imperium Cezarów pękło na kawałki wskutek ciągłych najazdów Wandali, Hunów i Gotów, lecz Karol Wielki założył nowe imperium na jego ruinach, które, będąc oparte na rosnącej mocy plemion Teutonów, Franków i Germanów, było zwane "Świętym Imperium Rzymskim Narodu Niemieckiego", trwając około tysiąca lat, od roku 800 aż do 1806 r.n.e.. Ten okres (przez Stahl'a traktowany tak naprawdę jako urzeczywistnienie tysiąclecia z Objawień) jest wiekiem w którym chrześcijaństwo było powszechnie dostrzeżone i czyniono próby aby przystosować jego etykę za pomocą wszelakich środków do prywatnych i publicznych spraw ludzi. Naturalne było że Trójca była obecnie postrzegana jako wzór Imperialnego rządu epoki; Bóg był postrzegany jako cesarz, Chrystus jako król, namiestnik i spadkobierca, podczas gdy Duch Święty unosił się ponad nimi jako duch ładu i władzy.

Najistotniejszy i w każdym razie praktycznie najważniejszy dogmat wczesnego Kościoła Chrześcijańskiego, doktryna rychłego nadejścia Dnia Sądu Ostatecznego, zanikła kiedy Kościół doszedł do władzy, lecz pojawiał się od czasu do czasu, czasami niczym ostry atak przerażającego wyobcowania ludzkiego umysłu sprawiając że zapominano o obowiązku żywej obecności w celu próby ucieczki przed wyobrażonymi sobie diabłami nadchodzącej zagłady. Sceny Sądu Ostatecznego, niemniej jednak pozostawały zawsze ulubionym tematem artystów i poetów chrześcijańskich, której to myśl przewodnia przemawia poprzez dawny kościelny hymn:

"Dies irae, dies illa,
Solvet saeclum in favila,
Tests David cum Sibylla."



Powrót do kult Diabła - dział Publikacje w Portalu Mrooczlandia




ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net


Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©