Portal Mrooczlandia



[ Magia : ] [ Publikacje : ] [ Kult Diabła ]

Izrael

"Azazel, Bóg Pustyni"

Pierwotne etapy cywilizacji hebrajskiej nie są wystarczająco znane aby opisać zmiany i etapy które izraelska idea Bóstwa musiała przebyć zanim osiągnęła czystość koncepcji YHWH. Lecz Izraelici musieli posiadać także demona podobnego do egipskiego Tyfona, ponieważ zwyczaj składania w ofierze kozła Azazelowi, demonowi pustyni, wskazuje że Izraelici właśnie wyszli z dualizmu w którym obydwie strony (dobra i zła) traktowane są jako równe.

Możemy przeczytać w Biblii, Księdze Kapłańskiej (Kpł, 16,8): "Następnie Aaron rzuci losy o dwa kozły, jeden los dla Pana, drugi dla Azazela. Potem Aaron przyprowadzi kozła, wylosowanego dla Pana i złoży go na ofiarę przebłagalną. Kozła wylosowanego dla Azazela postawi żywego przed Panem, aby dokonać na nim przebłagania, a potem wypędzić go dla Azazela na pustynię". (cyt. z Biblia Tysiąclecia)

Nazwa "Azazel" wywodzi się z "aziz", co oznacza siłę i "El", Bóg. Bóg wojny w Edessa był zwany "Asisos" (Ἄϩιϩος) silny. "Bal-aziz" był silnym bogiem, a "Rosh-aziz", głowa silnego, jest nazwą przylądku na wybrzeżu fenickim. "Azazel", zgodnie z tym, oznacza Siłę Boga.

Wzmianka o Azazelu musi być traktowana jako ostatnia pozostałość po dualizmie. Azazel, bóg pustyni, przestaje być silnym bogiem i staje się jedynie zwykłym cieniem swej dawnej mocy, ponieważ kozioł ofiarny nie jest już dłużej składany w ofierze. Kozioł ofiarny dla YHWH jest jako jedyny ofiarowany w celu przebłagania za grzechy, podczas gdy kozioł ofiarny zabiera z sobą na pustynię karę za ludzkie grzechy, stąd też kult Azazela zmienił się w zwykłe dostrzeganie jego istnienia.

Owe ceremonie ofiarne, niemniej jednak, które, z uwagi na bycie częścią przedstawień religijnych, były niechętnie porzucane, stanowiąc tęskny ślad w literaturze hebrajskiej o dawniejszym dualizmie w którym moc zła otrzymywała równy udział kultu z mocą dobra.

"Zabobony"

Stary Testament zawiera wiele szlachetnych idei i wielkich prawd; w rzeczy samej jest najbardziej wybitnym zbiorem ksiąg religijnych, tak że nie ma żadnego bardziej niezwykłego zbioru ksiąg w literaturze świata. Lecz są tutaj chwasty pomiędzy zbożem i znajdujemy tutaj wiele opłakalnych błędów, dokonanych nawet przez wielu przywódców dawnych Izraelitów, traktowanych jako istotna część ich religii. Autorzy Biblii nie tylko czynią Boga odpowiedzialnym - i pozwalającym na - za przestępstwa których dopuszczają się ich właśni ludzie, n.p. kradzieży (Wyj XI), mordów i gwałtów (Liczb XXXI 17-18); lecz oni wychwalają również te same zabobony które były powszechnie wielbione wśród dzikich. Stąd też zwyczaj zasypywania ludzi żywcem pod stosem kamieni jest wspominany jako uzasadniony przez Boga Izraela. Kiedy Jerycho zostało zniszczone na specjalne polecenie Boga i wszyscy jego mieszkańcy zostali zabici, "zarówno mężczyźni jak i kobiety, młodzi i starzy, woły, owce i osły", z jedynym wyjątkiem Rahab, niesławnej kobiety która zdradziła miasto dzięki czemu mogło wpaść w ręce wrogów jej krajan. Jozue zaprzysiągł ludzi, mówiąc: "Niech będzie przeklęty przed obliczem Pana człowiek, który podjąłby się odbudować miasto Jerycho: Za cenę życia swego pierworodnego [syna] założy fundamenty, za cenę życia najmłodszego syna postawi bramy". (Biblia Tysiąclecia, Joz VI 26)

Jerycho, niemniej jednak, było pewne odbudowania prędzej czy później, ponieważ było istotne dla Palestyny i nakazanie wejścia do kraju przez pustynne ścieżki, było także zbyt ważne zarówno z uwagi na sprawy handlowe jak i strategiczne aby mogło pozostać w ruinach; a człowiek który podjął się owego dzieła był nadal zabobonnyy i dziki na tyle aby przejmować się klątwą Jozuego; możemy przeczytać w pierwszej Księdze Królów, w odniesieniu do panowania Ahaba (Kr, XVI, 34): "Za jego czasów Chiel z Betel odbudował Jerycho według zapowiedzi Pana, którą wyrzekł przez Jozuego, syna Nuna; założył jego fundamenty na swoim pierworodnym, Abiramie, a na swoim najmłodszym, Segibie, postawił jego bramy". (Biblia Tysiąclecia, Kr XVI 34)

Przerażające prześladowania wiedźm które w Średniowieczu nękały Chrześcijan miały swe korzenie w cytacie z Starego Testamentu.

Prawa z Księgi Wyjścia (Wj, XXII, 17) mówią o karze śmierci za uprawianie czarów i ten sam nakaz jest powtórzony w Księdze Kapłańskiej, gdzie możemy przeczytać: "Także przeciwko każdemu, kto się zwróci do wywołujących duchy albo do wróżbitów, aby uprawiać z nimi nierząd, zwrócę oblicze i wyłączę go spośród jego ludu". (Kpł. XX 6)

"Jeżeli jaki mężczyzna albo jaka kobieta będą wywoływać duchy albo wróżyć, będą ukarani śmiercią. Kamieniami zabijecie ich. Sami ściągnęli śmierć na siebie". (Kpł. XX 27)

Pomimo ciężkich kar wobec czarowników i wiedźmy, Izraelici zawsze byli skłonni uciekać się do ich pomocy. Saul, który zrobił wszystko z swej mocy aby wytępić wróżbitów (I Sam. XXVIII 9), gdy był wielce zaniepokojony, wezwał wiedźmę z Endor.

Saul i wiedźma z Endor. (Przedruk za Schnorr von Carolsfeld.)
Saul i wiedźma z Endor. (Przedruk za Schnorr von Carolsfeld.)


Jest oczywiste z różnych fragmentów Starego Testamentu że Izraelici wierzyli w złe duchy zamieszkujące ciemne i opuszczone miejsca. (Patrz: Kpł XVII 7, Pwt XXX 17, Pwt XXII 17, 2 Kron XI 15, Izajasz XIII 21, Izajasz XXIV 14, Jr 1 39, Psalmów CVI 37.) Ich imionami są "Seirim" (chimery kub duchy kozłów), "Lilith" (nocna), "Shedim" (demony). "Seirim" przypomina nam asyryjskie obrazy które ukazują złe duchy o kształcie kozłów. Trudno rzec czy owe rozmaite demony Hebrajczyków mogą być traktowane jako pozostałość po niższym etapie rozwoju religijnego poprzedzającym okres monoteistycznego kultu YHWH, czy też jako świadczące o istnieniu zabobonów które z pewnością nawiedzały wyobraźnię niecywilizowanych nie mniej niż w owych czasach niż w czasach kiedy rozwinęli oni swą cywilizację.

Asyryjskie demoniczne kozły. (Rzeźba naskalna. Przedruk za Lenormant.)
Asyryjskie demoniczne kozły. (Rzeźba naskalna. Przedruk za Lenormant.)


Widocznie rozwój czystszej religii był powolny i zwyczaje z czasów dzikości utrzymywały się długo. Ślady po kulcie diabła z kilkoma z ich najbardziej bestialskimi rytuałami i nawet składaniem ofiar z ludzi zachowują swe istninie nawet kiedy bardziej lśniące światło zaczyna jaśnieć nad światem.

"Szatan"

Kiedy Azazel zaczął tracić swe wpływy, zaistniał Szatan. Wiara w Dobro i Zło została zastąpiona przez wiarę w całkowicie złego demona. Szatan, kusiciel i źródło wszelakiego zła, był naturalnie utożsamiany z wężem który "był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta na ziemi" (Rodzaju III 1).

Szatan, bestia, która to nazwa określa Diabła, jest rzadko wspominany w Starym Testamencie. Słowo Szatan, które oznacza "wróg" jest swobodnie używane, lecz, jako właściwa nazwa, oznaczająca Diabła, pojawia się jedynie pięć razy. Warto zauważyć że to samo wydarzenie jest, w dwóch równoległych cytatach, przypisywane, w starszym cytacie YHWH, a w nowszych cytacie, Szatanowi.

Możemy przeczytać w 2 Samuela XXIV 1: "Jeszcze raz Pan zapłonął gniewem przeciw Izraelitom. Pobudził przeciw nim Dawida słowami: 'Idź i policz Izraela i Judę' ".

To samo wydarzenie jest wspomniane w 1 Kronik XXI 1: "Powstał Szatan przeciwko Izraelowi i pobudził Dawida, żeby policzył Izraela."

W wszystkich starszych księgach literatury hebrajskiej, szczególnie w Pentateuch, Szatan nie jest wspominany wogóle. Wszystkie akty kary, zemsty i kuszenia są dokonywane przez samego YHWH, lub przez jego anioła na jego polecenie. Tak więc kuszenie Abrahama, zabójcy pierworodnych w Egipcie, ogień i siarka spuszczone na Sodomę i Gomorrę, wszystkie złe duchy które osaczyły Saula, zaraza która nękała Dawida - wszystkie owe rzeczy są wyraźnie nazwane jako dzieło Boga. Nawet przewrotny duch który sprawił iż Egipcjanie pobłądzili (Izajasz XIX 14), kłamliwy duch który był w ustach proroków Ahaba (1 Królów XXII 23; patrz także 2 Kronik XVIII 20-22), ignorancja i obojętność (Izajasz XXIX 10), są bezpośrednio przypisywane działaniom Boga.

Prorok Zachariasz mówi o Szatanie jako o aniole którego zajęciem jest oskarżanie i żądanie ukarania podłych. W Księdze Hioba, gdzie znajduje się najbardziej poetycki i najpotężniejszy obraz Złego, Szatan pojawia się jako złośliwy sługa Boga, który raduje się z działania jako kusiciel, kat i mściciel. Oskarża niesprawiedliwie, niczym oskarżyciel państwowy który prześladuje z zwykłego nawyku prześladowania i cieszy się z skazania, nawet niewinnych, podczas gdy sprawiedliwość Boga i dobroć nie są brane pod uwagę.

Warte wspomnienia jest to że Szatan, w kanonicznych księgach Starego Testamentu, jest wrogiem człowieka, lecz nie Boga; jest on podległym Bogu i pobożnym sługą Boga.

Żydowska idea Szatana zyskała pewne dodatkowe cechy z atrybutów bogów okolicznych narodów. Nic nie jest bardziej powszechne w historii niż zmiana bóstw wrogich narodów w złe demony. W ten sposób Beelzebub, bóg Fenicjan, stał się innym imieniem Szatana; zaś Hinnom (tj. "Gehenna"), miejsce gdzie był czczony Moloch, w dolinie Tophet, stało się hebrajską nazwą na piekło w miejsce słowa Szeol, oznaczającego podziemny świat zmarłych. Posąg Molocha był wykonany z mosiądzu, a jego żołądkiem był piec. Zgodnie z prorokami (Iz LVII 5; Ez. XVI 20; Jr XIX 5), dzieci były umieszczane w ramionach potworów aby zostały pożarte przez żar bożka. Krzyki ofiar były zagłuszane przez bębny, z powodu których ("toph" oznacza bębny) miejsce owe było zwane "Tophet". Nawet król, Manasseh, długo po Dawidzie, zesłał swego syna aby wpadł w ogień Molocha (2 Królów XXI). Josiah usiłował zakończyć tą przerażającą praktykę przez splugawienie Tophet, w dolinie dzieci Hinnom (2 Królów XXXIII 10).

Tak też każda nazwa tego obcego bóstwa naturalnie i sprawiedliwie stała się wśród Izraelitów symbolem obrzydliwości i bestialskich zabobonów.

Zaczynamy teraz lepiej rozumieć historyczne powiązania religii Izraela z mitologiami Asyrii i Babilonu; ponieważ nauczyliśmy się odczytywać starożytne zapiski w piśmie klinowym. Jest tutaj wiele znaczących pozostałości po walce Bel Merodacha z Tiamat znajdujących się w Starym Testamencie, a Hemann Gunkel po przytoczeniu pewnego dokładnego tłumaczenia kilku cytatów z objaśnieniami, pisze ("Schöpfung und Chaos", str. 88):

"Nigdzie w rozległej literaturze nie ma mitu w którym walka YHWH z smokiem zostałaby opowiedziana. Judaizm, charakterystyczne dzieło które jest zbiorem ksiąg, nie dopuszczał mitów które miały posmak pogaństwa. Niemniej jednak, taktem jest że w wszystkich cytatach które mówią o smoku mit ów nie jest ukazany lecz jedynie przyjęty odgórnie, dowodząc że jest dobrze znany i bardzo powszechny wśród owych ludzi. Nieobecność owej legendy w kanonie - i to ku zaciekawieniu chrześcijańskiego czytelnika nie musi być opłakiwane - jest wyraźnym i jednoznacznym dowodem że posiadamy w naszych Starym Testamencie jedynie część dawnej literatury religijnej.

Siedmioramienny świecznik ukazujący potwory Otchłani.
Siedmioramienny świecznik ukazujący potwory Otchłani.


"Mit był od wczesnego zarazania w Izraelu pewnym hymnem ku chwale YHWH. Hymny YHWH stąd też były ulubionym miejscem do dokonania odniesienia ku mitowi związanemu z smokiem, których to mamy przepiękny przykład w Ks. Psalmów LXXXIX. Poeta który przedstawia uciskanie ludzkości przez YHWH (Hiob XI i następne; IX 13; XVI 13; a także Psalmów CIV); prorok który przeraża grzesznych ludzi obrazami wszechmocy YHWH (Popr. IX); podnosi ducha ludzi słabnących pod obcym panowaniem (Izajasz LI 9 i następne): "wszystko to czyni bezpośrednie odniesienie do władzy YHWH ponad smokiem"

Warte uwagi jest to iż siedmioramienny świecznik z łuku Tytusa zawiera u swej podstawy postacie smoków, które możemy właściwie uznać za będące Lewiatanem, Behemotem i Rahab, mitologicznymi potworami Izraela.



Powrót do kult Diabła - dział Publikacje w Portalu Mrooczlandia




ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net


Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©