Portal Mrooczlandia



[ Magia : ] [ Publikacje : ] [ Kult Diabła ]

Braminizm i Hinduizm

Indie, pierwotny dom religii i filozofii, wykazują silną skłonność do monizmu tak jak naród perski wykazywał swą skłonność do dualizmu. Lecz starożytny monizm w Indiach skłonny był zatracać się w panteizmie - pewnej teorii zgodnie z którą Wszystko samo (lub raczej koncepcja wszechświata jako całości) jest opętana rzeczywistością, podczas gdy wszystkie trwałe istnienia są traktowane jako jedynie zakłamanie, złudzenie, sen.

Politeizm powszechnego hiduizmu jest praktycznie panteizmem w którym rozmaite bóstwa są traktowane jako cechy Jednego i Wszystkiego, w którym rozróżnienie pomiędzy dobrem a złem jest zupełnie utracone. Stąd też walka pomiędzy dobrem a złem jest traktowana jako proces powtarzających się wcieleń Boga będący konieczny, zgodnie z ideą Bramizmu, z uwagi na pojawienie się tyranii i niesprawiedliwości, brak poszanowania dla kapłanów, wkraczanie kasty wojowników w władzę Braminów lub jakieś inne zaburzenia. Podczas gdy wrogowie bogów - olbrzymy, demony i inne potwory - nie są zupełnie złe i nie mogą być traktowane jak diabły w sensie chrześcijańskiego Szatana, bogowie bramizmu z kolei w żaden sposób nie utożsamiają czystej dobroci. Nie tylko przyjmują kształty które w guście każdego zachodniego narodu byłyby niesłychanie obrzydliwe i diaboliczne, lecz te same bóstwa które w jednym z swych aspektów są korzystnymi mocami życia, są w innym aspekcie szanowanymi demonami zniszczenia.

Trimurti Braminów. Podziemny znak sekt Wisznu (1-12), Sziwa (13-30), Rama (36), Durga (31-32), i  Trimurti (33-35). (Reprodukcja za Coleman.)
Trimurti Braminów. Podziemny znak sekt Wisznu (1-12), Sziwa (13-30), Rama (36), Durga (31-32), i Trimurti (33-35). (Reprodukcja za Coleman.)


Bram, najwyższy bóg Bramizmu, przedstawiający Wszystko lub abstrakcyjną ideę istnienia. Jest on postrzegany jako trójca która jest zwana Trimurti, składająca się z Brama, Wisznu i Sziwy.

Bram (Fragment z Musée Guimet.)
Bram (Fragment z Musée Guimet.)


Bram, pierwszy pochodzący z wszystkich istnień, władca wszystkich stworzeń, ojciec wszechświata, jest boskim umysłem który jest początkiem wszystkiego. Jest on zwany "Aja", nie narodzony, ponieważ powstał, lecz nie został zrodzony.

Bram wywodzi się z "tat", tj., niezróżnicowanej istoty, w której on istnieje od zarania wieczności w postaci zalążka.

Żona Brama, Saraswati, zwana także Brami lub Bramini, jest boginią poezji, nauczania i muzyki.

Bram jest twórcą człowieka. W Ajurwedzie dowiadujemy się że bóg stworzył go z duszy, która zgodnie z tym jest częścią jego własnej istoty i odział go w ciało - proces który jest opisany w odwrotnej kolejności niż w hebrajskiej Księdze Rodzaju, gdzie Elohim pierw stworzyli ciało a później tchnęli życie w ciało, co uczyniło człowieka żywą duszą.

Bram i Suraswati. (Reprodukcja za Hermann Göll.)
Bram i Suraswati. (Reprodukcja za Hermann Göll.)


Bram jest ukazywany z czterema głowami i czterema rękami, w którym on trzyma łyżkę, misę ofiarną, różaniec i Wedy. Jedna z czterech rąk jest często ukazywana jako pusta. Siedzi on na lotosie który wyrasta z pępka Wisznu, przedstawiając ducha który rozmyśla nad wodami.

Bram zajmuje najważniejsze miejsce w rozważaniach filozofów, przez których jest utożsamiany z oddechem życiowym świata, Atman lub jaśń która ukazuje się w ludzkiej duszy, lecz nie wywiera on wielkiego wpływu na ludzi. Bogowie ludzi muszą być mniej abstrakcyjni, bardziej wyraziści i bardziej ludzcy. Tak więc naturalne jest iż Wisznu, druga osoba w trójcy, bóstwo awarów i wcieleń jest, w wszelakich celach praktycznych, o wiele bardziej ważniejsze niż Bram.

Wisznu pojawia w poniższych dziesięciu zaklęciach:

W pierwszym wcieleniu, zwany Awar Matsya, Wisznu przyjął postać ryby w celu odzyskania Wed skradzionych przez złe demony i w celu spowodowania deszczu potopu który pokrył całą ziemię. Owe wcielenie jest ciekawe ponieważ czytamy w "Pistis Sofia" (jednej z najważniejszych gnostyckich ksiąg) że księgi Leou, które zostały podyktowane przez Boga Enochowi w raju, zostały uchowane przez Kalapatauroth przed zniszczeniem w powodzi."

W celu umożliwienia bogom sporządzenia napoju dającego nieśmiertelność, amrita, Wisznu pojawił się jako olbrzymi żółw w awarze kurm, jego drugim wcieleniu. Uniósł na swych plecach słupy świata, górę Mandaras i wąż świata, Vasuki (lub Anantas, tj., nieskończoność), owinął go niczym sznur .Bogowie złapali ogon, demony (daityas) głowę i zaczęli piętrzyć ocean, który stworzył klejnot Wisznu, Kaustubha; Varunani, bogini morza; Apsaras, przepiękne duchy, odpowiadające greckim nimfom; koń Indry, z siedmioma głowami; Kamadhenu, krowa obfitości; Airavata, słoń Indry; drzewo obfitości; Chandra, bóg księżyca; Sura, bogini wina oraz ostatecznie Dhanvantari, indyjski Eskulap, który jest w posiadaniu wody życia. Wąż zaczął wtedy pluć jadem, który oślepił demony, podczas gdy bogowie pili Amrita.

Wiszny, Lakszmi i Bram. (Wisznu spoczywający na kwiacie, wspierany przez węża  Ananta (symbol wieczności), unoszącym się ponad pierwotnymi wodami niezróżnicowanego budulca świata.) Pewna narodowa ilustracja, reprodukcja za Hermann Göll).
Wiszny, Lakszmi i Bram.
(Wisznu spoczywający na kwiacie, wspierany przez węża Ananta (symbol wieczności), unoszącym się ponad pierwotnymi wodami niezróżnicowanego budulca świata.) Pewna narodowa ilustracja, reprodukcja za Hermann Göll).


Awar Matsja lub wcielenie ryby.
Awar Matsja lub wcielenie ryby.


Awar Kurm lub wcielenie żółwia.
Awar Kurm lub wcielenie żółwia.


Awar Varâha lub wcielenie dzika.
Awar Varâha lub wcielenie dzika.


Awar Narasinha lub wcielenie człowieka-lwa.
Awar Narasinha lub wcielenie człowieka-lwa.


Lakszmi, bogini piękna. (Musée Guimet.)
Lakszmi, bogini piękna. (Musée Guimet.)


Varunani, kiedy postrzegana jako bogini piękna, jest zwana Lakszmi lub Szri; warte zauważenia jest to że podobnie jak Afrodyta u Greków, ona także wyłoniła się z piany oceanu.

Trzecim wcielem jest awar Varâha, w którym Wisznu, pod postacią dzika, zabił, swymi kłami, demona Hiranyaksha, który groził zniszczeniem świata.

Brat Hiranyaksha, Hiranya-Kasipu, miał syna o imieniu Prahlada, który był pobożnym wyznawcą Wisznu. Niezwykły ojciec próbował zabić swego syna, lecz ów uciekł wszelakiemu zagrożeniu ponieważ nie ustawał w swych modłach ku Wisznu. Kiedy Hiranya-Kasipu wyraził wątpliwość w wszechobecność Wisznu, szyderczo oświadczając że niemożliwe jest aby był w słupie który wskazał, obrażony bóg zdecydował się ukarać kpiarza. Słup rozpadł się na dwie części, a Wisznu, wyłaniając się z jej środka pod postacią pół człowieka, pół lwa, rozszarpał Hiranya-Kasipu na kawałki. To czwarte wcielenie zwane jest awarem Narasinha. Morał owej opowieści wywiera wrażenie na ludziach smutnym losem tych którzy nie wierzą w Wisznu.

Wisznu Narasimha (Fragment z zbiorów Musée Guimet.)
Wisznu Narasimha
(Fragment z zbiorów Musée Guimet.)


Wnuk Pralada, Balis, był pobożnym królem, lecz był też wielkim zagrożeniem dla bogów, ponieważ złożył prawie setkę wielkich ofiar, dzięki którym nabył wystarczająco wielką moc aby móc zdetronizować Indrę. Wisznu przybył w towarzystwie boga niebios i pojawił się przed Balis jako karzeł w przebraniu lekarza Bramina. Bali zaszczycił go swą obecnością i obiecał mu spełnić jego życzenie, po czym karzeł zarządał trzech stóp ziemi. Zostało to z chęcią obiecane pod surową przysięgą że będzie to wiążące dla ludzi i bogów. Wtedy karzeł przyjął wielką postać i jednym krokiem przemieszył całą ziemię, drugim całą atmosferę a trzecim bezkres niebios. Jest to powód dla którego Wisznu zwany jest Tripadas, lub Trivikramas, bóg trzech kroków. Tym samym uniemożliwiono Balisowi dopełnienie setnej ofiary i Indra ponownie mógł spokojnie zasiadać na swym tronie. Owe wcielenie karła zwane jest awar Vamana.

Hanuman, Król Małp, budujący most ponad cieśniną pomiędzy Indrą a Landka. (Reprodukcja za Hermann Göll.)
Hanuman, Król Małp, budujący most ponad cieśniną pomiędzy Indrą a Landka. (Reprodukcja za Hermann Göll.)


Szóste wcielenie, zwane awarem Parashura, jest historyczne w swym charakterze, ponieważ odzwieciedla ono walkę pomiędzy kastą wojowników a Braminami o władzę. Powiada się iż Jamadagni, pewien pobożny bramin, otrzymał od bogów cudowną krowę, Kamadugha (lub Surabhi), która obdarzyła go jego żoną, Renuka i ich synem, Râma, z wszelakim przepychem. Karttavirya, król kasty wojowników, odwiedził go i widząc bogactwo bramina, próbował wziąć krowę dla siebie, lecz krowa zabiła każdego kto zbliżył się do niej i wzniosła się ku niebu, wskutek czego Karttavirya w swym gniewie zabił pobożnego Jamadagni. Râma, syn zamordowanego bramina, wznosił do Wisznu błagania o pomoc w ukaraniu podłego króla, a bóg nie tylko obdarzył go łukiem i toporem wojennym, który to jest zwany w sanskrycie "paracus", po grecku πέλεκυς (stąd też nazwa tego awara), lecz także wcielił się w Râma. Karttavirya jest opisany jako posiadający tysiąc rąk, dzierżących tysiąc broni, lecz Râma, obdarzony boskimi mocami Wisznu, pokonał go po ostatecznej walce.

Awar Vâmana wcielenia karła.
Awar Vâmana wcielenia karła.


Awar Parashura lub wcielenie topora bitewnego.
Awar Parashura lub wcielenie topora bitewnego.


Awar Rama Chandra. Wisznu i jego wcielenie w  Râma Chandra, towarzyszącemu Królowi Małp Hanuman, zwyciężający Ravana.
Awar Rama Chandra.
Wisznu i jego wcielenie w Râma Chandra, towarzyszącemu Królowi Małp Hanuman, zwyciężający Ravana.


Awar Kriszna. Wisznu narodził się jako Kriszna i został cudownie ocalony przed prześladowaniami z strony tyrana Mathurâ.
Awar Kriszna.
Wisznu narodził się jako Kriszna i został cudownie ocalony przed prześladowaniami z strony tyrana Mathurâ.


Walczący Małpi Król Sugriva. (Reprodukcja za Coleman.)
Walczący Małpi Król Sugriva. (Reprodukcja za Coleman.)


Awar Râma Chandra zajmuje ważne miejsce w umysłach Indyjczyków i jest opisany w Ramayana, eposie który jest hinduską Odyseją, do której to legenda o Râma jest bardzo podobna.

Râma Chandra żył z swoją żoną Sita (często traktowaną jako wcielenie Lakszmi) i z swym przyrodnim bratem Lakszmana w dziczy na południu, gdzie został wysłany z polecenia swego ojca, który niesprawiedliwie wygnał go i wskazał Bharata, innego swego syna, jako swego dziedzica do zasiadania na tronie. Król demon, Ravana, prowadził wojnę przeciwko Râma i porwał Sita w czasie gdy był on i jego brat byli na polowaniu. Niemożliwe jest przytoczyć tutaj szczegółowo przygody Ramy, jak walczył z olbrzymami i demonami, jak królowie małp, Lugriva i Hanuman, stali się jego sojusznikami, jak Hanuman przeskoł ponad Lanka, wyspę Cejlon, w celu dokonania zwiadów na tyłach wroga, jak małpy zbudowały most nad cieśniną rzucając głazy do wody, jak Râma ścigał Ravana aż do Lanka i ostatecznie jak on zgładził Ravana i odzyskał swą wierną żonę Sita.

Wisznu i Szri-Lakszmi jako Râma Chandra i Sita po swym szczęśliwym połączeniu. (Reprodukcja za  Coleman.)
Wisznu i Szri-Lakszmi jako Râma Chandra i Sita po swym szczęśliwym połączeniu. (Reprodukcja za Coleman.)


Podobnie jak szósty awar, awar Râma Chandra zawierał podobieństwa historyczne. Przypomina także Wojnę Trojańską i Sagę Gudrun, epicką opowieść narodów Zachodu która opowiada historię uprowadzonej żony. Mityczna część wszystkich owych historii opisuje słońce wędrujące w poszukiwaniu swej małżonki, księżyca.

Hanuman opowiadający swe przygody Râma Chandra i Sita. (Reprodukcja za Coleman.)
Hanuman opowiadający swe przygody Râma Chandra i Sita. (Reprodukcja za Coleman.)


W swej ósmym wcieleniu, awar Kryszna, Wisznu osiągnął ideał człowieka-boga hinduizmu. Kansa, zwany Kalankura (tj., żuraw), tyran z Mathura, otrzymał proroctwo że ósmy syn jego siostry, Devaki, zajmie jego tron. Dlatego też zdecydował się zabić wszystkie dzieci swej siostry. Jej ósmy syn, Kryszna, niemniej jednak, był wcieleniem Wisznu, który przemówił od razu po swych narodzinach, pocieszając swą matkę i dając wskazówki swemu ojcu, Vasudeva, jak go ocalić. Vasudeva wywiózł dziecko, chronione przez króla węży, nad rzekę Jamuna i wymienił go w Gokula na dziewczę które Yasuda miał właśnie wziąć do pasterza Nanda. Kansa porwał natychmiast dziewczynkę, lecz zanim zdołałby ją zabić, ona wzniosła się w powietre wyjaśniając rozwścieczonemu królowi że Kryszna został ocalony i zniknęła w postaci błyskawicy. Kansa zdecydował teraz zabić wszystkie dzieci w swym imperium, lecz Kryszna ponownie uciekł. Została wysłana do niego pewna demoniczna niańka aby otruć go zatrutym mlekiem, lecz została pokonana i zabita, podczas gdy jego ojciec zdecydował się przenieść go do bardziej odległego kraju w celu uniknięcia ciągłej wrogości z strony króla. Kryszna zabił wielkiego węża, Kali-naga, pokonał olbrzyma Shishoo-polu, zabił potwornego ptaka który próbował wydziobać mu oczy, a także pewnego złośliwego dzikiego osła. Spalił także wnętrzności Peck-Assoort o postaci aligatora, który pożarł go i udusił smoka Aghi-Assoor, który próbował go pożreć. Kiedy Kryszna dorósł do wieku młodzieńczego stał się ulubieńcem dziewcząt w Gokula. Kiedy on grał na flecie za każdym razem tańczące dziewczęta wierzyły że podrywaczem którego obejmują jest sam Kryszna. Zakochał się w miejscowej dziewczynie Radha, historia której to miłości jest opiewana w poemacie Jagadeva, Gitagovinda. Chronił pasterzy przed burzami i ogniem, a ostatecznie pomaszerował przeciwko Kansa, zabił go i przejął jego tron.

Kriszna pielęgnowany przez Devaki. Za pewnym starym i barwnym malowidłem hinduskim. (Reprodukcja z  Moore's Hindu Pantheon, rysunek 59.)
Kriszna pielęgnowany przez Devaki.
Za pewnym starym i barwnym malowidłem hinduskim. (Reprodukcja z Moore's Hindu Pantheon, rysunek 59.)


Kriszna. Jako pasterz grający na flecie (flet zaginął) (brązowa figurka. Musée Guimet.)
Kriszna.
Jako pasterz grający na flecie (flet zaginął) (brązowa figurka. Musée Guimet.)


Kryszna odgrywa także istotną rolę w Mahabharata, hinduskiej Iliadzie, która opisuje wojnę pomiędzy Kurus a Pandus, obydwoma potomkami Bharata i obydwoma wnukami Vyasa. Dhritarashtra, ojciec Kurus, był królem Hastinapur, lecz był ślepy, Bhishma, jego wój, rządził zamiast niego. Po sprawdzianie umiejętności młodego księcia, w którym Pandu Arjuna, uzdolniony łucznik i hinduski Tell, okazał się lepszy od wszystkich innych, starszy książe Pandu, Yudhishthira, został mianowany jako dziedzic tronu. Kurus, jednakże, który zdołał zachować swą moc, próbował spalić Pandusa, lecz uciekł on i żył przez pewien czas przebrany za bramina lekarza. Sprzymierzywszy się razem, dzięki małżeństwu Draupadi, córki Drupada, król Panchala, z potężnym monarchą, Pandus pojawił się ponownie w Hastinapur i zmusił Dhritarashtra aby ów podzielił królestwo pomiędzy swych synów, Kurusa i jego siostrzeńca, Pandusa; lecz podczas pewnego święta, obchodzonego w Hastinapur, Yudhishthira, wódz Pandus, zagrał w grze w kości o swe królestwo i cały swój majątek, wskutek czego Draupadi stracił wszystko. Kurus obiecał swemu kuzynowi powrót do jego udziału w rządach królestwem po upływie trzynastu lat, jeśli zdoła on przeżyć dwanaście lat z Draupadi w lesie i pozostanie następny rok na wygnaniu; lecz kiedy ów okres czasu przeminął, Kurus odmówił oddania królestwa lub jakiejś jego części, stąd też wojna stała się nieunikniona. Wtedy też Duryodhana, książe Kuru i Arjuna, główny bohater Pandus, wezwali do pomocy oraz wsparcia Krysznę. Kryszna zdecydował się nie brać osobiście udziału w walce, lecz pozostawił Arjuna, którego widział pierwszy, wybór pomiędzy jego towarzystwem (Kryszny) jako zwykłego doradcy lub jego (Kryszny) armię z stu milionów wojowników.

Kryszna, ulubieniec okolicznych dziewcząt z Gokula. (Reprodukcja z Coleman.)
Kryszna, ulubieniec okolicznych dziewcząt z Gokula.
(Reprodukcja z Coleman.)


Przygody Kryszny. (Reprodukcja z Coleman.)
Przygody Kryszny. (Reprodukcja z Coleman.)
(Reprodukcja z Coleman.)


Arjuna wybrał towarzystwo samego Kryszny i pozostawił sto milionów wojowników dla swego przeciwnika, Kurus. Dwie armie spotkały się na polu Kurukshetra, niedaleko Delhi.

Podczas bitwy, jak czytamy w Bhagavadgita, Kryszna towarzyszył Arjuna jako jego woźnica i wyjaśniał mu zawiłości filozofii religijnej hinduizmu. Pandus pokonał Kurusa i Yudhishthira stał się królem Hastinapur.

Po różnych rozmaitych przygodach Pandus zmarł i odszedł do nieba, gdzie znalazł odpoczynek i szczęście które jest nieosiągalne na ziemi.

Bitwa pomiędzy Kurus a Pandus na polach Kurukshetra. (Reprodukcja z Wilkins.)
Bitwa pomiędzy Kurus a Pandus na polach Kurukshetra. (Reprodukcja z Wilkins.)


Mahabharata, podobnie jak Wojna Róż, nie ukazuje żadnej z stron w szczególnie korzystnym świetle, lecz opowieść jest napisana z punktu widzenia Pandus, którego postawa jest zawsze wychwalana, podczas gdy Kurus jest ciągle ukazywany jako niesłychanie niegodny i nijaki.

Kryszna jest hinduskim Apollo, Orfeuszem i Herkulesem w jednej osobie i nie ma boga w hinduskim panteonie który jest bliższy niż on sercu bramina. Wiele z jego przygód, takich jak ucieczka przed hinduskim Herodem, rzeź niewiniątek, jego przemienienie, itd., pojawiają się zmienione w postaci buddyjskiej legendy i mają pewne podobieństwo do wydarzeń opowiadanych o Chrystusie w Nowym Testamencie.

W swym dziewiątym wcieleniu Wiszna pojawił się jako Budda, oświecony, aby nauczać o moralności, czystości, współczuciu i żarliwej miłości wobec wszystkich istot. Trudno określić różnice pomiędzy awarem Buddy u Braminów a Buddą u Buddystów. Ów drugi, odnośnie czego nie może być wątpliwości, był postacią historyczną, zwaną Gautama, synem Shuddhodana z kasty wojowników, podczas gdy poprzedni był jedynie ideałem postaci o doskonałej etyce. Burnouf proponuje traktować obydwu jako zupełnie odmiennych, i ma rację, lecz nie musimy z tego powodu zaprzeczać temu iż, z jednej strony, ideał awara Buddy był istotnym czynnikiem w powstaniu Buddyzmu, podczas gdy z drugiej strony nauki Gautama były, od powstania Buddyzmu, potężnie wzmocnione i znacznie zmienione ideałem Buddy w oczach Braminów. Jakiekolwiek może być historyczne powiązanie pomiędzy hinduskim Buddą a Buddą Buddystów, jedno jest pewne: Budda był postrzegany przez Braminów jako jeden z członków panteonu hinduskiego.

Jagannath z swymi dwoma towarzyszami. (Za Schlagintweit.)
Jagannath z swymi dwoma towarzyszami. (Za Schlagintweit.)


Sziwa z Parvati na Nanda, świętym byku (Musée Guimet.)
Sziwa z Parvati na Nanda, świętym byku (Musée Guimet.)


Sziwa -Trimurti pochylony nad Linga, symbolem zdolności twórczych. (Musée Guimet.)
Sziwa -Trimurti pochylony nad Linga, symbolem zdolności twórczych. (Musée Guimet.)


Hinduskie bóstwo które jest najbliższe duchem do awara Buddy jest Jagannath, bóg miłości i miłosierdzia.

Dziesiąty awar nie został jeszcze spełniony. Wisznu wyczekiwany jest jako pojawiający się na uskrzydlonym białym koniu aby wynagrodzić cnotliwych, nawrócić grzeszników i zniszczyć wszelakie zło.

Koń posiada jedną nogę uniesioną i kiedy opuści swą nogę na dół, nadejdzie czas owego wcielenia.

Trzecią osobą w indyjskiej trójcy jest Sziwa, Pomyślny, przedstawiający koniec świata i jego odrodzenie. Jest on powszechnie ukazywany poprzez Linga jako symbol zdolności twórczych i przez pożerający wszystko ogień, języki płomienia na których jest wyobrażany i trójkąt skierowany swym wierzchołkiem ku górze.

Tańczący Sziwa otoczony przez blask płomieni ognia. (Posążek z brązu. Musée Guimet.)
Tańczący Sziwa otoczony przez blask płomieni ognia. (Posążek z brązu. Musée Guimet.)


Sir Monier Monier Williams (w "Braminizm i Hinduizm", str. 68) pisze o tym bóstwie, które jest "bardziej mityczne i mniej ludzkie niż wcielony Wisznu", tak iż jego symbol, Linga, "nigdy nie jest w umyśle Saiva (lub wyznawców Sziwy) połączony z nieprzyzwoitymi myślami, ani z miłością seksualną." Linga, lub, jak to zwali Rzymianie, fallus, męski organ rozrodczy, stał się u zarania cywilizacji, niemalże wśród wszystkich narodów świata, przedmiotem wielkiej chwały i szacunku. Jako symbol zasady twórczej jest traktowany jako najbardziej istotna cecha zarówno samego Boga-Stwórcy jak wszystkich tych którzy posiadają władzę w jego imieniu. Linga rozwinęła się w dłoni medyków w różdżkę, w dłoniach kapłana w laskę, a w dłoniach króla w berło. Joni, lub organ kobiecy, jest traktowany jako symbol małżonki Sziwy, Parvati i jest czczony w połączeniu z Linga przez odłamy Sactis. Podziurawione skały są traktowane jako symbole Joni, dzięki czemu pielgrzymi przechodzą przez nie w celu odnowienia się, ceremoni w której hindusi silnie wierzą w jako oznaczającą odpuszczenie grzechów. (Patrz Charles Coleman, "Mitologia Hinduizmu", str. 175.)

Awar Budda lub wcielenie Wisznu jako Oświecony Nauczyciel Ludzkości.
Awar Budda lub wcielenie Wisznu jako Oświecony Nauczyciel Ludzkości.


Awar Kalki lub wcielenie białego konia.
Awar Kalki lub wcielenie białego konia.


Kult Sziwy. (Reprodukcja z Picart.)
Kult Sziwy. (Reprodukcja z Picart.)


Sziwa i Parwati. (Reprodukcja z Hermann Göll)
Sziwa i Parwati. (Reprodukcja z Hermann Göll)


Małżonka Sziwy, Kali, jest jednym z największych bóstw w Indiach. Jest ona boginią o stu nazwach, przedstawiającą nie tylko moc natury, lecz także bezwględne okrucieństwo praw natury. Jest nazywana Parvati, błogosławiona matka i Durga, co oznacza "trudna do przeniknięcia", oznaczając wojnę i wszelakiego rodzaju zagrożenie. Jest ona w panteonie współczesnego hinduizmu środkową postacią; w duchu uniwersalności Brahma w rozważaniach filozoficznych, w duchu wszechobecności Wisznu i jego ciągłego reinkarnowania się jak to opowiadano w starożytnych mitach i legendach, w duchu wszechpotęgi Sziwa i wysokiego miejsca nadanego mu w dogmatologii hinduizmu, jest ona głównym odbiorczynią czci w hinduizmie na terenie całego kraju. Jako Kali jest ona utożsamiana z czasem, wszech-pożeraczem i jest ukazywana jako radująca się zniszczeniem, perfidią oraz mordem w każdej postaci, depcząc swymi nogami nawet swego własnego męża. Rzadko w której wsi nie ma jej świątyni, a jej wizerunki mogą być widziane w tysiącach odmian. Jej wygląd jest przyjemny dla oka tylko jako Pavarti; w wszystkich innych postaciach jest przerażająca i trudno jest zrozumieć szacunek który pobożni hindusi żywią ku temu najbardziej diabolicznemu bóstwu, które wśród buddystów z Tybetu jest zamienione w diabelskiego demona znanego pod nazwą mKha Groma.

Kali, na indyjskim malowidle. (Reprodukcja z Schlagintweit.)
Kali, na indyjskim malowidle. (Reprodukcja z Schlagintweit.)


Durga. Indyjska rzeźba. (Reprodukcja z Schlagintweit.)
Durga. Indyjska rzeźba. (Reprodukcja z Schlagintweit.)


mKha Groma, Tybetańska Kali. Brąz. (Musée  Guimet.)
mKha Groma, Tybetańska Kali. Brąz. (Musée Guimet.)


Kali-Durga w panteonie hinduskim. (Reprodukcja za Wilkins.)
Kali-Durga w panteonie hinduskim. (Reprodukcja za Wilkins.)


Panteizm który leży u podstaw całej mitologi hinduistycznej znajduje swe wyrażenie w kulcie, która jest połączeniem Wisznu i Sziwy. W Mahatmya, lub zbiorze świątynnych legend o HariHara, pewnym mieście w rejonie Mysore, Isvara mówi:"

"Są tutaj heretycy wśród ludzi którzy odrzucili Wedy i Śastry, którzy żyją bez ceremoni oczyszczających i ustalonych zasad postępowania, są wypełnieni nienawiścią do Wisznu: tak też są oni heretyckimi wyznawcami Wisznu, który są równie wypełnieni nienawiścią do Sziwy. Wszyscy owi podli ludzie pójdą do piekła aż do końca trwania świata. Nie otrzymuję czci od żadnego z ludzi którzy czynią różnicę pomiędzy Vasudeva a mą własną boskością: Podzielę każdego takiego człowieka na dwoje moją piłą. Ponieważ przyjąłem postać HariHara w celu zniszczenia nauczania że jest tutaj jakaś różnica pomiędzy nami: i ten kto wie w głębi samego siebie iż HariHara jest bogiem bogów, wstąpi na najwyższe wyżyny niebios."

Harihara. (Reprodukcja z Wilkins.)
Harihara. (Reprodukcja z Wilkins.)


HariHara jest ukazana jako połączenie dwóch bogów w jedną postać, która jest pół męska a pół żeńska, ponieważ zgodnie z Południową wersją legendy Wisznu przyjął postać pięknej kobiety która została tak silnie objęta przez Sziwę że stali się razem.

W hinduskiej mitologii jest niezliczona ilość innych bóstw, wśród których Indra, bóg grzmotu, jest największym, jako bohater wśród bogów pomniejszego stopnia, przypominając nam nordyckiego Thora; lecz Varuna, hinduski Kronos, Agni bog ognia, także są czasami bardzo widoczni.

Ganesa. (Reprodukcja z Wilkins.)
Ganesa. (Reprodukcja z Wilkins.)


Agni. (Reprodukcja z Hermann  Göll.)
Agni. (Reprodukcja z Hermann Göll.)


Kama. (Reprodukcja z Wollheim da Fonceka)
Kama. (Reprodukcja z Wollheim da Fonceka)


Sziwa zabijający demona. (Reprodukcja z Wilkins.)
Sziwa zabijający demona. (Reprodukcja z Wilkins.)


Istnieją tutaj w dodatku bogowie trzeciego stopnia, tacy jak Kama, hinduski Amor, Ganesa, bóg mądrości z głową słonia, Karttikeya, wódz dobrych demonów, na pawiu, obydwaj synowie Sziwy i inni. W dodatku, mamy tutaj wielką liczbę dew, duchów i goblinów. Niektóre z nich są dobre, jak Gandharvas, inne zaś przynajmniej nie są z natury źle nastawione, jak dla przykładu Apsaras (pewien rodzaj hinduskich elfów), lecz większość z nich jest niebezpieczna i demoniczna. Taki są ogólnie przynoszące nieszczęście, Asuras, Pretas, lub duchy, the Bhutas, lub zjawy, zabijające dzieci Grahas, Rakshasas, które są zarówno olbrzymami lub wampirami, nie wspominając wszystkich innych demonów o mniejszej mocy i mniejszym znaczeniu.



Powrót do kult Diabła - dział Publikacje w Portalu Mrooczlandia




ميترا / मित्र / Ми́тра / Mitra
Mitra Taus Melek

Misja | Polityka Prywatności | | Pióropusz.Net | Magical-Resources.Net


Portal Mrooczlandia www.Mrooczlandia.com
Wszelkie prawa zastrzeżone ©